Araştırmacılara göre Minanbé’deki yazıtlar, kentin antik adının Sakil olduğunu ve Suutz’ adlı bir hükümdar tarafından yönetildiğini gösteriyor. Komşu Ocomtún’daki bir yazıtla kurulan bağlantı, iki kent arasındaki çatışmalara da ışık tutuyor.

Okwa Vadisi’ndeki araştırmalarda, Aşölyen alet geleneğine ait yaklaşık 100 el baltası ve bunların üretiminden kalan taş parçaları bulundu. Kesin yaşları henüz belirlenmeyen buluntular, erken insanların eski göl kıyılarını nasıl kullandığını ve aletlerini nasıl ürettiğini anlamaya yardımcı olacak.

Horbourg-Wihr kazılarında yetişkinlere ve çocuklara ait 14 mezarla iki at gömüsü ortaya çıkarıldı; buluntular arasında kılıç, kalkan ve altın-gümüş takılar var. Araştırmacılara göre mezarlık, Alsace’ta Roma yönetiminin sonuyla Merovenj döneminin başlangıcı arasındaki topluluklara ilişkin sınırlı kanıtları genişletiyor.

Sudanlı ve Polonyalı arkeologlar, Eski Dongola’daki büyük katedralin anıtsal merdivenini, destek duvarlarını ve özgün zemininin bir bölümünü açığa çıkardı. Bitişik yapının üst katında bulunan başka bir kilisenin kalıntıları da Orta Çağ Nubiası’nın dini mimarisine yeni bilgiler ekliyor.

Mancot’ta yaklaşık 2.000 yıllık bir yerleşimde broşlar, takı üretim kalıpları, seramikler ve sikkeler bulundu. Broş yapımında kullanılan kurşun kalıplar, bölgedeki Roma dönemi zanaat üretimi ve yakındaki Chester ile olası ticaret bağlantıları hakkında kanıt sunuyor.

Qinngua’da taşlarla çevrili bir yapı kalıntısında bulunan insan iskeleti, araştırmacılara göre alanın kilise ve mezarlık olarak kullanıldığını doğruluyor. Yapının mimarisi 1100–1300 yıllarını düşündürse de kesin tarihleme için analizler gerekiyor; keşif, İskandinav yerleşimcilerin dini yaşamına yeni kanıt sağlıyor.

Tsetsyn Ormanı’nda bulunan metal kemer tokası, bezemesi ve yapım özellikleriyle MS 2–3. yüzyıllara tarihlendirildi. Araştırmacılara göre bir Sarmat atlı savaşçısına ait olabilecek buluntu, Roma sınırındaki askeri ve kültürel ilişkileri anlamaya yardımcı olabilir; sahibinin kimliği henüz kesinleşmedi.

Tunnug kurganındaki kenevir tohumları MÖ 800–760 arasına tarihlendirildi; insan saçlarında da kenevir bileşikleriyle eşleşen sinyaller saptandı. Araştırmacılara göre bulgular, kenevirin psikoaktif etkilerinden cenaze ritüellerinde yararlanılmış olabileceğini gösteriyor.