ناوگان اول؛ محکومانی که استرالیای بریتانیا را در ۱۷۸۸ ساختند

چرا بریتانیا محکومان را به استرالیا فرستاد؟

ماجرا از بسته شدن یک راه شروع شد. پس از جنگ استقلال آمریکا، بریتانیا (Britanya) دیگر نمی‌توانست محکومان را به آمریکای شمالی (Kuzey Amerika) بفرستد. از دست رفتن این امکان، یکی از دلایل اصلی طرح انتقال آن‌ها به استرالیا (Avustralya) بود.

در اوت ۱۷۸۶، نخست‌وزیر ویلیام پیت (William Pitt) و وزیرانش تصمیم گرفتند. قرار شد تبعیدگاه تازه در خلیج بوتانی تأسیس شود.

تاریخ‌نگاران هنوز دربارهٔ انگیزهٔ اصلی این تصمیم اختلاف دارند. آلن فراست (Alan Frost) این مستعمره را با گسترش نفوذ بریتانیا در اقیانوس هند (Hint Okyanusu) و اقیانوس آرام مرتبط می‌داند. گری ال. استرجس (Gary L Sturgess) می‌گوید هیچ مدرک مستقیمی وجود ندارد که هدفی فراتر از یافتن راه‌حلی برای ازدحام زندان‌ها را نشان دهد. هر دو دیدگاه در پژوهش‌های دانشگاهی مطرح شده‌اند و هیچ‌کدام بحث را خاتمه نداده‌اند.

خط زمانی

• اوت ۱۷۸۶: دولت بریتانیا خلیج بوتانی را برای ایجاد سکونتگاه محکومان انتخاب کرد.
• ۱۳ مه ۱۷۸۷: یازده کشتی به فرماندهی آرتور فیلیپ (Arthur Phillip) از پورتسموث (Portsmouth) حرکت کردند.
• ۱۷۸۷: ناوگان از مسیر تنریف (Tenerife)، ریو دو ژانیرو (Rio de Janeiro) و دماغهٔ امید نیک به سفر ادامه داد.
• ۱۸ تا ۲۰ ژانویهٔ ۱۷۸۸: کشتی‌ها یکی پس از دیگری به خلیج بوتانی رسیدند.
• ۲۶ ژانویهٔ ۱۷۸۸: ناوگان در سیدنی کوو (Sydney Koyu) لنگر انداخت و نخستین مستعمرهٔ بریتانیا در استرالیا شروع به شکل‌گیری کرد.

کشتی‌های ناوگان اول: چه کشتی‌هایی در ۱۷۸۷ راه افتادند؟

ناوگان اول (Birinci Filo) ۱۱ کشتی داشت. دو کشتی متعلق به نیروی دریایی سلطنتی بودند، شش کشتی محکومان را حمل می‌کردند و سه کشتی حامل تدارکات بودند.

دو کشتی نیروی دریایی، اچ‌ام‌اس سیریوس (HMS Sirius) و اچ‌ام‌اس ساپلای (HMS Supply) نام داشتند. ناخدا آرتور فیلیپ فرماندهٔ کل این مأموریت بود.

برای این سفر هیچ کشتی تازه‌ای ساخته نشد. دولت دو کشتی نیروی دریایی را اختصاص داد و بقیه را از مالکان خصوصی اجاره کرد. در عمل، تأسیس یک مستعمره به کشتی‌های تجاری اجاره‌ای وابسته بود.

نام کشتی‌های ناوگان اول

در اینجا می‌توانید فهرست کامل کشتی‌ها را بر اساس وظیفهٔ آن‌ها ببینید.

کشتی‌های نیروی دریایی:

• سیریوس
• ساپلای

کشتی‌های حمل محکومان:

• الکساندر (Alexander)
• شارلوت (Charlotte)
• فرندشیپ (Friendship)
• لیدی پنرین (Lady Penrhyn)
• پرینس آو ولز (Prince of Wales)
• اسکاربورو (Scarborough)

کشتی‌های تدارکاتی:

• بورودیل (Borrowdale)
• فیشبرن (Fishburn)
• گلدن گروو (Golden Grove)

کشتی‌های تدارکاتی غذا و موادی را حمل می‌کردند که سکونتگاه تازه برای بقا به آن‌ها نیاز داشت. ابزار کشاورزی و وسایل جراحی هم در محموله بود. حتی یک اسکلت چوبی پیش‌ساخته برای نخستین اقامتگاه حکومتی مستعمره همراه داشتند.

محکومان ناوگان اول چه کسانی بودند؟

هیچ‌کس شمار دقیق محکومان را نمی‌داند. کتابخانهٔ ایالتی نیو ساوت ولز تعداد آن‌ها را بین ۷۵۰ تا ۷۸۰ نفر اعلام می‌کند.

جرم‌های آن‌ها شامل دزدی، کلاهبرداری، شهادت دروغ، ضرب‌وجرح و سرقت به زور بود. مدت محکومیت به تبعید هفت سال، ۱۴ سال یا مادام‌العمر بود.

اگر فقط مجرمان خطرناک و سابقه‌دار را در ذهن دارید، باید این تصویر را اصلاح کنید. چند مورد از جرم‌های فهرست‌شده، جرایم علیه اموال یا دستگاه قضایی بودند. بااین‌حال، این حکم به معنای ترک انگلستان و آغاز سفری بسیار طولانی به سوی ناشناخته‌ها بود.

زندگی در کشتی: هشت ماه در یک کشتی چوبی

سفر از انگلستان تا سیدنی کوو ۲۵۲ روز، یعنی حدود هشت ماه، طول کشید. ناوگان در راه در تنریف، ریو دو ژانیرو و دماغهٔ امید نیک توقف کرد.

کشتی‌های حمل محکومان کوچک، شلوغ و چوبی بودند. زندانیان را در فضاهای تاریک میان عرشه‌ها نگه می‌داشتند؛ جاهایی که تهویهٔ مناسبی نداشت. غذا و آب جیره‌بندی بود.

در هوای خوب، محکومان را برای شست‌وشو و تحرک به عرشه می‌آوردند. در هوای بد، آن‌ها زیر عرشه و پشت دریچه‌های قفل‌شده می‌ماندند.

جا بسیار کم بود. در تخت‌های دونفرهٔ باریک، سهم هر محکوم برای خوابیدن حدود ۴۵ سانتی‌متر بود. باریک‌ترین قفسه‌ای را که تا به حال کنارش خوابیده‌اید تصور کنید. حالا تصور کنید باید ماه‌ها آن را با یک نفر دیگر شریک شوید.

شمار کم جان‌باختگان: ارقامی غافلگیرکننده

تلفات ناوگان اول کمتر از چیزی بود که شاید انتظار داشته باشید. موزهٔ ملی استرالیا می‌گوید حدود ۳ درصد محکومان در این سفر جان باختند. در ناوگان دوم، این رقم حدود ۲۵ درصد بود.

کتابخانهٔ ملی استرالیا مجموع جان‌باختگان را حدود ۴۸ نفر اعلام می‌کند. این رقم همهٔ گروه‌های حاضر در سفر را در بر می‌گیرد و فقط مربوط به محکومان نیست.

بخشی از این نتیجه به پافشاری فیلیپ بر پاکیزگی برمی‌گشت. جان وایت (John White)، جراح ارشد، این تدابیر بهداشتی را اجرا کرد. او همچنین برای تأمین گوشت تازه، سبزیجات و امکان تنفس هوای تازه روی عرشه برای محکومان تلاش کرد.

شما هم این نکتهٔ عملی را از زندگی روزمره می‌شناسید. سفر طولانی در فضایی تنگ بهتر پیش می‌رود اگر کسی بر آب تمیز، غذای تازه و زمانی برای حضور در هوای آزاد اصرار داشته باشد.

جزئیاتی که در راهنماهای گردشگری پیدا نمی‌کنید

• هیچ کشتی‌ای مخصوص این سفر ساخته نشد. دولت دو کشتی نیروی دریایی را اختصاص داد و بقیه را از مالکان خصوصی اجاره کرد.
• پیام‌رسانی با پرچم، چراغ و شلیک توپ. فیلیپ ۱۱ کشتی را با پرچم‌ها، چراغ‌ها و شلیک توپ هدایت می‌کرد. او دستورهای پیچیده را به‌صورت مکتوب برای افسرانش می‌فرستاد.
• خانه‌ای در قطعات جداگانه. محموله شامل یک اسکلت چوبی پیش‌ساخته برای نخستین اقامتگاه حکومتی مستعمره بود.
• جای تنگ برای خواب. در تخت‌های دونفره، به هر محکوم حدود ۴۵ سانتی‌متر جا می‌رسید.
• دفتر خاطرات یک جراح. آرتور بوز اسمیت (Arthur Bowes Smyth) جراح کشتی لیدی پنرین بود. او در ۱ دسامبر ۱۷۸۷ ثبت کرد که پای مارگارت براون (Margarett Brown)، یکی از محکومان، بر اثر ریختن مایع داغ به‌شدت سوخته بود.

رسیدن ناوگان اول به خلیج بوتانی در ژانویهٔ ۱۷۸۸

کشتی‌ها هم‌زمان نرسیدند. ورود آن‌ها به خلیج بوتانی سه روز، از ۱۸ تا ۲۰ ژانویهٔ ۱۷۸۸، طول کشید.

فیلیپ محل را بررسی کرد و راضی نبود. خاک شنی بود و منابع آب محدود بود. او آنجا را برای سکونتگاهی با حدود ۱٬۴۰۰ نفر نامناسب تشخیص داد.

این داوری اهمیت داشت. دولت در ۱۷۸۶ خلیج بوتانی را انتخاب کرده بود، اما فرماندهٔ حاضر در محل این انتخاب را کنار گذاشت.

ناوگان اول کجا مستقر شد؟ سیدنی کوو

پاسخ، سیدنی کوو است. این خور در پورت جکسون (Port Jackson)، در شمال خلیج بوتانی، قرار دارد. ناوگان در ۲۶ ژانویهٔ ۱۷۸۸ آنجا مستقر شد.

دو ویژگی تعیین‌کننده بود. جویباری با آب شیرین به خور می‌ریخت که بعدها تنک استریم (Tank Stream) نام گرفت. آب نزدیک ساحل هم عمیق بود.

آن را با انتخاب محل زندگی در روزگار خودمان مقایسه کنید. شما اول منابع آب را بررسی می‌کنید و می‌بینید دسترسی به ساحل چقدر آسان است. فیلیپ هم همین معیارها را به کار گرفت.

او این محل را به افتخار لرد سیدنی (Lord Sydney)، وزیر کشور بریتانیا، نام‌گذاری کرد. نام شهر از همین‌جا آمده است.

این خور از قبل نام داشت. مردم ائورا (Eora) نامی برای آن به کار می‌بردند که مهاجران ناوگان اول به شکل‌های Warrane، War-ran، Warrang و Wee-rong ثبت کردند. تفاوت املای این نام به این دلیل است که مهاجران واژه‌ای از زبانی ناآشنا را می‌نوشتند.

ناوگان اول چه چیزی را آغاز کرد؟

این سفر با ایجاد یک سکونتگاه پایان یافت، نه با فتح نظامی. حدود ۷۵۰ تا ۷۸۰ محکوم، همراه با افسران و خدمه، حالا باید در سرزمینی ناشناخته غذای خود را تأمین می‌کردند. کشتی‌های تدارکاتی دقیقاً برای همین کار ابزار و مواد آورده بودند.

نخستین معیار موفقیت ناوگان، زنده ماندن بود. ناوگان ۲۵۲ روز در سفر بود، حدود ۳ درصد محکومانش را از دست داد و به محلی با آب شیرین رسید. این نتیجه، همراه با تصمیم انتقال به سیدنی کوو، مسیر اتفاقات بعدی را شکل داد.

اگر امروز به سیدنی (Sidney) سفر کنید، نزدیک همان جایی ایستاده‌اید که فیلیپ انتخاب کرد. بندرگاهی که باعث شد او خلیج بوتانی را کنار بگذارد، هنوز مرکز شهر است.

پرسش‌های متداول

منابع

1. دانشنامهٔ سیدنی، «ناوگان اول» dictionaryofsydney.org
2. کتابخانهٔ ایالتی نیو ساوت ولز، «ناوگان اول» www2.sl.nsw.gov.au
3. کتابخانهٔ ایالتی نیو ساوت ولز، «محکومان ناوگان اول» guides.sl.nsw.gov.au
4. موزه‌های تاریخ نیو ساوت ولز، «کشتی‌ها» mhnsw.au
5. کتابخانهٔ ملی استرالیا، «راهنمای پژوهش دربارهٔ محکومان» library.gov.au
6. کتابخانهٔ ملی استرالیا، «ناوگان اول» library.gov.au
7. موزهٔ ملی استرالیا، «پرترهٔ جان وایت اثر توماس واتلینگ» nma.gov.au
8. وزارت امور داخلی استرالیا، «ناوگان اول» immi.homeaffairs.gov.au
9. ویکی‌پدیا، «ناوگان اول» en.wikipedia.org
10. ویکی‌پدیا، «سیدنی کوو» en.wikipedia.org

Image: The First Fleet entering Port Jackson, January 26, 1788, drawn 1888 A9333001h.jpg — E. Le Bihan, Public domain