چرا پایگاه شواب در اوکیناوا قرار دارد؟ پیشینه تاریخی

پایگاه شواب (Kamp Schwab) در اوکیناوا (Okinawa) قرار دارد، چون گسترش نظامی آمریکا پس از پیاده شدن نیروهایش در آوریل 1945، با تأثیرپذیری از موقعیت راهبردی جزیره، به حضوری ماندگار تبدیل شد. در هنوکو (Henoko)، توافق زمین در 1956 راه را برای آغاز ساخت‌وساز در 1957 باز کرد. سپاه تفنگداران دریایی آمریکا تاریخ تأسیس پایگاه را 1959 می‌داند. بازگشت اوکیناوا به اداره ژاپن (Japonya) در 1972 نیز ادامه استفاده آمریکا از تأسیسات نظامی را در چارچوب پیمان امنیتی ممکن ساخت.

روایت محلی به این تاریخ‌ها معنای بیشتری می‌دهد. رهبران هنوکو بر سر اجاره‌بها، آب، برق و اشتغال مذاکره کردند. بااین‌حال، روایت‌ها درباره میزان آزادی آنان در پذیرش پایگاه یکسان نیست. اگر شما این مذاکرات را در کنار تغییرات اداره اوکیناوا دنبال کنید، می‌بینید که ریشه‌های پایگاه شواب هم به برنامه‌ریزی نظامی مربوط است و هم به زندگی روستایی.

چرا آمریکا در اوکیناوا پایگاه ساخت؟

نیروهای آمریکا در آوریل 1945 در اوکیناوا پیاده شدند و ایجاد پایگاه‌های نظامی را آغاز کردند. پایگاه شواب بعدها در چارچوب همین حضور نظامی گسترده‌تر شکل گرفت. بنابراین، تاریخ آن پیش از ساخت‌وساز در هنوکو آغاز می‌شود؛ با ورود آمریکایی‌ها و ایجاد تأسیسات در سراسر جزیره.

روایت تاریخی استان اوکیناوا، تأسیس جمهوری خلق چین (Çin Halk Cumhuriyeti) و آغاز جنگ کره (Kore Savaşı) را از عوامل گسترش ساخت پایگاه‌های آمریکا می‌داند. این تحولات، توسعه تأسیسات نظامی اوکیناوا را در بستر گسترده‌تر جنگ سرد قرار می‌داد.

شیوه اداره جزیره نیز اهمیت داشت. ژاپن در 1952 حاکمیت خود را بازیافت، اما اوکیناوا تا 1972 زیر اداره آمریکا ماند. مذاکرات زمین، ساخت‌وساز و تأسیس پایگاه شواب همگی در همین فاصله رخ دادند. شما برای فهمیدن اینکه چرا تحول 1952 در ژاپن به اداره اوکیناوا به دست آمریکا پایان نداد، باید این تفاوت را در نظر بگیرید.

یادداشت وزارت خارجه آمریکا به تاریخ 19 آوریل 1956 ثبت کرده است که یگان‌هایی از لشکر سوم تفنگداران دریایی، مأموریت تأمین امنیت اوکیناوا را بر عهده خواهند گرفت. این سند نشان می‌دهد که گسترش مسئولیت‌های تفنگداران دریایی در همان سال توافق زمین مرتبط با پایگاه شواب رخ می‌داد.

چرا موقعیت جغرافیایی اوکیناوا اهمیت داشت؟

وزارت دفاع ژاپن در ارزیابی 2020 خود دلایل جغرافیایی را توضیح داد. فاصله اوکیناوا تا شبه‌جزیره کره (Kore Yarımadası) و تنگه تایوان (Tayvan Boğazı)، از فاصله سرزمین اصلی آمریکا، هاوایی (Hawaii) یا گوام (Guam) تا این نقاط کمتر است. این نزدیکی نسبی، بخشی از توضیح وزارتخانه برای استقرار نظامی در جزیره است.

این وزارتخانه همچنین اوکیناوا را نزدیک مرکز جزایر جنوب‌غربی (Güneybatı Adaları) و نزدیک مسیرهای دریایی مهم برای ژاپن توصیف می‌کند. این نکات اهمیت نظامی جزیره را در مقیاس منطقه‌ای توضیح می‌دهند. بااین‌حال، انتخاب قطعه زمین مشخص در هنوکو به مذاکرات محلی و انتظار برای توسعه نیز مربوط بود.

پایگاه شواب در شمال‌شرق اوکیناوا قرار دارد. تقریباً 99 درصد زمین آن در محدوده ناگو (Nago) و حدود 1 درصد در گینوزا (Ginoza) است. منطقه آموزشی داخل جزیره و بخش اردوگاهی ساحل شرقی آن، در دو سوی جاده 329 قرار دارند. مناطق آموزشی ساحلی برای تمرین‌های پیاده‌سازی نیرو با کشتی‌های تانک‌بر و خودروهای آبی‌خاکی استفاده می‌شوند.

هنوکو چگونه به محل پایگاه شواب تبدیل شد؟

تاریخ رسمی محلی هنوکو، این آبادی را در حدود 1948 روستایی کشاورزی در ساحل، با 140 خانوار و 634 نفر جمعیت توصیف می‌کند. این ارقام نقطه شروع مشخصی برای شناخت روستا پیش از توافق پایگاه و رشدی است که پس از ساخت تأسیسات نظامی رخ داد.

بر اساس پژوهش استیو رابسون (Steve Rabson)، رهبران هنوکو و کوشی (Kushi) در 1955 یک پیشنهاد زمین را رد کردند. آنان در 1956 توافقی را پذیرفتند که اجاره‌بهای بالاتر و تعهداتی درباره زیرساخت و اشتغال داشت. پذیرش پس از مذاکره بر سر شروط مشخص صورت گرفت؛ پیشنهاد سال قبل بدون تغییر پذیرفته نشد.

این توافق در مجموع 630 ایکر، معادل تقریباً 255 هکتار، را برای پایگاه شواب و انبار مهمات نیروی زمینی در مجاورت آن در بر می‌گرفت. زمین‌های زیر کشت و کشت‌نشده هر دو مشمول توافق بودند. این تفاوت مهم است: مساحت کل به ترتیبات زمین هر دو تأسیسات مربوط می‌شد، نه فقط پایگاه شواب.

تاریخ محلی هنوکو می‌گوید قرارداد زمین نظامی بازتاب انتظار برای توسعه منطقه بود. رابسون امتیازهای مشخص توافق امضاشده در 24 دسامبر 1956 را برمی‌شمارد: آب آشامیدنی، برق و اولویت استخدام ساکنان محلی. در زندگی روزمره، مذاکرات پایگاه به این مربوط می‌شد که آیا خانوارها به آب دسترسی پیدا می‌کنند و آیا ساکنان می‌توانند کار پیدا کنند.

آیا جامعه محلی از ایجاد پایگاه دعوت کرد؟

روایت رسمی سپاه تفنگداران دریایی آمریکا در 2020 می‌گوید پایگاه شواب در 1959 به دعوت جامعه محلی تأسیس شد. این روایت، پذیرش محلی را در مرکز داستان تأسیس قرار می‌دهد. تاریخ رسمی هنوکو نیز انتظار برای توسعه را از زمینه‌های قرارداد زمین نظامی ثبت کرده است.

روایت رابسون، با تکیه بر کار ماسامیچی اینوئه (Masamichi Inoue)، بر فشارهای پیرامون این پذیرش تأکید می‌کند. او از این ترس می‌نویسد که تصرف اجباری زمین، مانند آنچه در دیگر روستاهای اوکیناوا دیده شده بود، تکرار شود. همچنین بر این شرط تأکید دارد که روستاییان از خانه‌های خود بیرون رانده نشوند.

این روایت‌ها توافق را از دیدگاه‌های متفاوتی توصیف می‌کنند. سپاه تفنگداران دریایی بر دعوت تأکید دارد؛ رابسون بر امتیازهای حاصل از مذاکره در کنار ترس از دست دادن زمین به زور. وقتی شما با ادعای دعوت روبه‌رو می‌شوید، رد پیشنهاد در 1955 و اصلاح شروط در 1956 به روشن شدن شرایط پشت آن کمک می‌کند.

پایگاه شواب چه زمانی تأسیس شد و شواب چه کسی بود؟

تاریخ رسمی محلی هنوکو، آغاز ساخت پایگاه را 1957 می‌داند. سپاه تفنگداران دریایی تاریخ تأسیس پایگاه شواب را 1959 ثبت می‌کند. این تاریخ‌ها به مراحل متفاوتی اشاره دارند: ساخت‌وساز پیش از تاریخی آغاز شد که روایت رسمی نظامی برای تأسیس به کار می‌برد.

به گزارش دانشگاه سپاه تفنگداران دریایی، پایگاه در 3 اکتبر 1959 به نام آلبرت ارنست شواب (Albert Ernest Schwab) نام‌گذاری شد. شواب دریافت‌کننده نشان افتخار بود و در نبرد اوکیناوا جان باخت. بنابراین، نام پایگاه آن را به فردی پیوند می‌داد که به خاطر خدمتش در آن نبرد از او یاد می‌شد.

پایگاه شواب از 1965 میزبان هنگ چهارم تفنگداران دریایی شد. این رویداد نقطه عطف جداگانه‌ای در تاریخ آن است. تاریخ شروع ساخت، تاریخ تأسیس، تاریخ نام‌گذاری و زمان ورود هنگ، هرکدام به پرسشی متفاوت درباره روند شکل‌گیری پایگاه پاسخ می‌دهند.

جزئیاتی که در راهنماهای سفر پیدا نمی‌کنید

رابسون ثبت کرده است که ساخت پایگاه شواب و انبار مهمات مجاور آن در 1957 روی تپه‌ای آغاز شد که در زمان جنگ، غیرنظامیان را در اردوگاهی در آن نگه می‌داشتند. به این ترتیب، محل ساخت پیش از ایجاد تأسیسات نظامی، سابقه‌ای مرتبط با غیرنظامیان در دوران جنگ داشت.

توافق دسامبر 1956 شامل مخزنی برای تأمین آب آشامیدنی هنوکو و کوشی بود. برق و اولویت استخدام محلی نیز همراه آن بود. این تعهدات نشان می‌دهند که زیرساخت و اشتغال چگونه وارد مذاکرات استفاده نظامی از زمین شدند.

تاریخ محلی هنوکو، خاستگاه اپل تاون (Apple Town) را نیز ثبت کرده است. توسعه این منطقه مسکونی جدید در 1958 آغاز شد. محله نام خود را از سرگرد اپل (Binbaşı Apple) گرفت که در این کار کمک کرده بود. این نام یادگار پیوند مشخصی میان یک افسر نظامی و توسعه مسکن محلی است.

بر اساس تاریخ رسمی هنوکو، این روستا تا 1965 به 309 خانوار و 2,139 نفر جمعیت رسیده بود. در مقایسه با ارقام ثبت‌شده در حدود 1948، هم تعداد خانوارها و هم جمعیت افزایش یافته بود. روایت محلی این رشد را در دوره پس از ساخت پایگاه جای می‌دهد.

چرا پایگاه شواب پس از بازگشت اوکیناوا به ژاپن باقی ماند؟

توافق بازگشت اوکیناوا در 17 ژوئن 1971 امضا شد. این توافق پیش‌بینی می‌کرد که آمریکا پس از بازگشت اوکیناوا به اداره ژاپن، در چارچوب پیمان امنیتی به استفاده از تأسیسات نظامی ادامه دهد. بنابراین، توافق تغییر اداره جزیره را با تداوم استفاده از تأسیسات نظامی همراه می‌کرد.

اوکیناوا در 1972 به اداره ژاپن بازگشت. این بازگشت به حضور پایگاه‌های آمریکا پایان نداد. اگر شما تاریخ پایگاه شواب را در این دوره دنبال می‌کنید، 1972 نشانه تغییر در اداره اوکیناواست؛ در همان حال، چارچوب پیمان حضور نظامی آمریکا را تداوم بخشید.

پایگاه شواب چگونه وارد بحث انتقال فوتنما شد؟

گزارش کمیته اقدام ویژه درباره اوکیناوا، موسوم به ساکو (SACO)، در 2 دسامبر 1996 سه گزینه بررسی‌شده برای انتقال کارکردهای فوتنما (Futenma) را ثبت کرد: تجمیع در کادنا (Kadena)، ایجاد محل فرود بالگرد در پایگاه شواب و ایجاد تأسیساتی مستقر در دریا. بنابراین، پایگاه شواب در مقایسه میان گزینه‌های جایگزین مطرح شد.

گزارش، تأسیسات مستقر در دریا را ترجیح می‌داد. همچنین طرحی را در نظر داشت که با پایان نیازهای نظامی بتوان آن را جمع‌آوری کرد. گزارش برای بازگرداندن فوتنما نیز هدفی پنج تا هفت‌ساله تعیین کرده بود. این هدف به تکمیل و عملیاتی شدن تأسیسات جایگزین مناسب وابسته بود. این موارد از مفاد چارچوب 1996 بودند و نشان نمی‌دهند که جدول زمانی آن تحقق یافته است.

خط زمانی

• آوریل 1945: نیروهای آمریکا در اوکیناوا پیاده شدند و ایجاد پایگاه‌ها را آغاز کردند.
• 1952: ژاپن حاکمیت خود را بازیافت؛ اوکیناوا زیر اداره آمریکا باقی ماند.
• 19 آوریل 1956: یک یادداشت آمریکایی، مأموریت تأمین امنیت را برای یگان‌هایی از لشکر سوم تفنگداران دریایی ثبت کرد.
• 24 دسامبر 1956: توافق هنوکو و کوشی، استفاده از زمین، زیرساخت و اشتغال را در بر گرفت.
• 1957: ساخت پایگاه شواب آغاز شد.
• 1958: توسعه منطقه مسکونی موسوم به اپل تاون آغاز شد.
• 3 اکتبر 1959: پایگاه به نام آلبرت ارنست شواب نام‌گذاری شد.
• 1965: پایگاه شواب میزبانی هنگ چهارم تفنگداران دریایی را آغاز کرد.
• 17 ژوئن 1971: توافق بازگشت اوکیناوا امضا شد.
• 1972: اوکیناوا به اداره ژاپن بازگشت و پایگاه‌های آمریکا در چارچوب پیمان امنیتی به فعالیت ادامه دادند.
• 2 دسامبر 1996: گزارش ساکو چارچوبی برای جایگزینی تأسیسات فوتنما و بازگرداندن این پایگاه ارائه کرد.

پرسش‌های متداول

آیا تمام پایگاه شواب در محدوده ناگو قرار دارد؟

تقریباً 99 درصد زمین آن در ناگو و حدود 1 درصد در گینوزا قرار دارد. پایگاه در شمال‌شرق اوکیناواست.

پایگاه شواب در 1957 ساخته شد یا 1959؟

ساخت‌وساز در 1957 آغاز شد. سپاه تفنگداران دریایی تاریخ تأسیس را 1959 می‌داند و نام‌گذاری در 3 اکتبر 1959 انجام شد.

آیا هنوکو بلافاصله با پیشنهاد زمین موافقت کرد؟

خیر. رابسون ثبت کرده است که پیشنهاد در 1955 رد شد و در 1956، پس از مذاکراتی که اجاره‌بهای بالاتر و تعهدات مربوط به زیرساخت و اشتغال را تأمین کرد، پذیرفته شد.

آیا بازگشت اوکیناوا به ژاپن مستلزم تعطیلی پایگاه‌ها بود؟

توافق بازگشت در 1971، ادامه استفاده آمریکا از تأسیسات نظامی را در چارچوب پیمان امنیتی، پس از بازگشت اوکیناوا به اداره ژاپن در 1972، پیش‌بینی کرده بود.

منابع

1. ویکی‌پدیای انگلیسی — پایگاه شواب en.wikipedia.org
2. دولت استان اوکیناوا — پایگاه‌های آمریکا در اوکیناوا pref.okinawa.lg.jp
3. وزارت خارجه آمریکا، دفتر تاریخ‌نگار — روابط خارجی ایالات متحده، سند 73 history.state.gov
4. وزارت دفاع ژاپن — دفاع از ژاپن 2020 mod.go.jp
5. مرکز اجتماعات هنوکو — تاریخ هنوکو henoko.org
6. استیو رابسون، نشریه آسیا–اقیانوسیه: تمرکز بر ژاپن — هنوکو و ارتش آمریکا apjjf.org
7. لشکر سوم تفنگداران دریایی — انتقال یک میراث: هنگ چهارم تفنگداران دریایی 3rdmardiv.marines.mil
8. دانشگاه سپاه تفنگداران دریایی — سرباز یکم آلبرت ارنست شواب usmcu.edu
9. پروژه ریاست‌جمهوری آمریکا — پیام ارسال توافق بازگشت اوکیناوا presidency.ucsb.edu
10. وزارت خارجه ژاپن — گزارش نهایی ساکو درباره پایگاه هوایی فوتنما mofa.go.jp

FAQ

Image: Secretary of the Navy Ray Mabus looks at DV Hill while receiving a brief from U.S. Marine Corps Lt. Col. Robert R. Piatt, FRF Project Management Officer, at Camp Schwab, Okinawa, Japan, Aug. 28, 2009 090828-M-PJ431-156.jpg — Cpl. Uriel De Luna-Felix, Public domain