چه کسی در تابوت رومی وست‌مینستر آرمیده است؟ معمای یک گور

چه کسی در تابوت رومی وست‌مینستر آرمیده است؟

تابوت سنگی رومی کلیسای وست‌مینستر (Westminster Manastırı) نام والریوس آماندینوس (Valerius Amandinus) را بر خود دارد؛ مردی ثروتمند که حدود سال‌های 300–400 میلادی در لندن (Londra) زندگی می‌کرد. اما اسکلت مرد درون آن متعلق به قرون وسطی است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن، بقایا را در بازه 987–1052 میلادی قرار داده است. وارویک رادول (Warwick Rodwell)، الفویگ (Ælfwig)، رئیس صومعه وست‌مینستر، را محتمل‌ترین گزینه برای این تدفین متأخر می‌داند. هویت او همچنان نامشخص است.

اگر شما فقط کتیبه را دنبال کنید، به صاحب رومی تابوت می‌رسید. اگر سراغ استخوان‌ها بروید، به مردی از قرون وسطی می‌رسید. صلیب لاتین روی درپوش، سرنخ دیگری به دست می‌دهد. این صلیب به سده دهم یا یازدهم تعلق دارد و نشان می‌دهد که مدت‌ها پس از اهدای اولیه، دوباره از این گور رومی استفاده شده است.

پژوهش رادول با عنوان تابوت رومی کلیسای وست‌مینستر و سرگذشت بعدی آن، در 20 اکتبر 2026 به‌صورت آنلاین در نشریه انجمن باستان‌شناسی بریتانیا منتشر شد. این پژوهش بر بررسی دقیق تابوت و اسکلت در سال 2016 تکیه دارد. یافته‌ها، محفظه سنگی، درپوش تغییریافته و فردی را که بعدها در آن دفن شده، به هم پیوند می‌دهند.

کتیبه رومی به شما چه می‌گوید؟

تابوت ساخته‌شده از سنگ آهک، کتیبه‌ای تقدیم‌شده به والریوس آماندینوس دارد. او حدود سال‌های 300–400 میلادی در لندن زندگی می‌کرد. این کتیبه، محفظه باستانی را به فردی مشخص پیوند می‌دهد. اما هویت اسکلت قرون‌وسطایی پیداشده درون آن را روشن نمی‌کند.

تابوت را از یک قطعه یکپارچه سنگ آهک تراشیده‌اند. طول آن حدود دو متر و میانگین ضخامت دیواره‌هایش ده سانتی‌متر است. این ابعاد نشان می‌دهد با شیئی سنگی و حجیم روبه‌رو هستیم. جابه‌جایی‌های بعدی آن در محوطه کلیسای وست‌مینستر نشان داد که انتقالش چقدر دشوار بوده است.

کلیسای وست‌مینستر در منطقه وست‌مینستر لندن قرار دارد. نام رسمی آن «کلیسای کالجی سنت پیتر در وست‌مینستر» است و به کلیسای انگلیکن تعلق دارد. ساخت کلیسای کنونی در سال 1245 به فرمان هنری سوم (III. Henry) آغاز شد. بنابراین، هم تابوت رومی و هم مرد قرون‌وسطایی درون آن، به پیش از آغاز این دوره ساخت‌وساز تعلق دارند.

چگونه یک گور رومی به محل دفن در قرون وسطی تبدیل شد؟

صلیب لاتین روی درپوش به سده دهم یا یازدهم تعلق دارد. بررسی نمونه استخوان در مرکز پژوهش‌های محیطی دانشگاه‌های اسکاتلند، بازه رادیوکربنی 987–1052 میلادی را به دست داد. این یافته‌ها، نشان قرون‌وسطایی روی درپوش و بقایای مرد را در دوره‌هایی سازگار با یکدیگر قرار می‌دهند. در کنار هم، از این برداشت پشتیبانی می‌کنند که محفظه تدفین رومی دوباره استفاده شده است.

به باور رادول، تابوت سنگی ارزشمند و صلیب بزرگ روی آن، از دفن یک روحانی بلندپایه حکایت دارند. توضیح پیشنهادی او، دفن یکی از رؤسای صومعه وست‌مینستر است. این برداشت، تفسیری از ویژگی‌های تدفین است. صلیب و محفظه سنگی به‌تنهایی نام فرد مدفون را مشخص نمی‌کنند.

شما هم ممکن است مدت‌ها پس از صاحب نخست یک وسیله ارزشمند، همچنان از آن استفاده کنید. رادول برای این محفظه باستانی، زمینه مشخص‌تری در قرون وسطی ارائه می‌کند. به گفته او، ساخت تابوت‌های سنگی در اواخر دوره آنگلوساکسون متوقف شده بود. بنابراین، به دست آوردن یک تابوت رومی دست‌دوم می‌توانست مایه اعتبار و منزلت باشد.

سایمون رافی (Simon Roffey)، باستان‌شناس دانشگاه وینچستر (Winchester Üniversitesi) که در این پژوهش مشارکت نداشت، خواستار بررسی بیشتر دلایل استفاده دوباره مسیحیان قرون وسطی از گورهای پیروان آیین‌های غیرمسیحی است. احتیاط او به انگیزه‌های این استفاده دوباره مربوط می‌شود. شواهد وست‌مینستر نشان می‌دهد محفظه رومی و فردی که بقایایش در آن مانده، متعلق به دوره‌های متفاوت‌اند؛ اما دلایل انتخاب این محفظه نیازمند تفسیر است.

چرا الفویگ، رئیس صومعه، محتمل‌ترین گزینه است؟

الفویگ از سال 993 تا زمان مرگش در حدود سال 1020، رئیس صومعه وست‌مینستر بود. زمان مرگ او در بازه رادیوکربنی 987–1052 میلادی قرار می‌گیرد. این هم‌خوانی زمانی، او را به یکی از گزینه‌های احتمالی برای فرد مدفون در تابوتِ دوباره‌استفاده‌شده تبدیل می‌کند. رادول او را محتمل‌تر از گزینه پیشنهادی دیگر می‌داند.

ترجیح رادول به ارتباط پیشین الفویگ با وست‌مینستر نیز برمی‌گردد. الفویگ پیش از رسیدن به ریاست صومعه، در همان‌جا راهب بود. رادول این پیشینه را دلیلی برای ترجیح او بر جانشینش می‌داند. این نکته، استدلالی مبتنی بر زندگی‌نامه را به هم‌خوانی زمان مرگ او با تاریخ استخوان‌ها اضافه می‌کند.

وولنوت (Wulnoth)، جانشین الفویگ، همچنان گزینه دیگری است. او در سال 1049 درگذشت؛ تاریخی که آن هم در بازه رادیوکربنی قرار می‌گیرد. رادول یادآور می‌شود که تاریخ تولد هیچ‌یک از این دو مرد معلوم نیست. سن هر دو هنگام مرگ می‌تواند با سن برآوردشده از روی اسکلت سازگار باشد. بنابراین شما می‌توانید میان گزینه محتمل‌تر و شناسایی قطعی تفاوت بگذارید: الفویگ ترجیح داده می‌شود، اما وولنوت همچنان یک احتمال است.

اسکلت چه چیزهایی را آشکار کرد؟

جیمز یانگ لنگتورن (James Young Langthorne)، متخصص استخوان انسانی در مؤسسه باستان‌شناسی پیش از ساخت‌وساز (Pre-Construct Archaeology)، تشخیص داد که بقایا متعلق به مردی است که در سن 35 تا 49 سالگی درگذشته است. او قد این مرد را حدود 1.75 متر برآورد کرد. بنا بر پژوهشی که سی‌ان‌ان (CNN) گزارش کرده، حدود 90 درصد اسکلت باقی مانده بود.

این یافته‌ها با ارزیابی سده نوزدهم تفاوت دارند. در بررسی قدیمی‌تر، فردی با سن حداکثر 30 سال و قد حدود 1.70 متر توصیف شده بود. بنابراین، ارزیابی جدید هم سن تخمینی و هم قد تخمینی فرد مدفون را تغییر داد. توصیف قدیمی را نباید به‌جای یافته‌های لنگتورن به کار برد.

استخوان‌ها شکستگی‌های جوش‌خورده، آرتروز و نشانه‌های نقرس داشتند. هیچ نشانه‌ای از بیماری یا آسیب جدی که مرگ را توضیح دهد، شناسایی نشد. اسکلت آثار آسیب‌دیدگی و بیماری مفاصل را حفظ کرده است، اما این مشاهدات علت مرگ این مرد را مشخص نمی‌کنند.

خط زمانی

• حدود 300–400 میلادی: والریوس آماندینوس، که نامش در کتیبه اهدایی تابوت رومی آمده، در لندن زندگی می‌کند.
• 987–1052 میلادی: تاریخ‌گذاری رادیوکربن، اسکلت مرد را در این بازه زمانی قرار می‌دهد.
• 993 تا حدود 1020: الفویگ تا زمان مرگش ریاست صومعه وست‌مینستر را بر عهده دارد.
• 1049: وولنوت، جانشین الفویگ و یکی دیگر از گزینه‌های پیشنهادی برای فرد مدفون، درگذشت.
• 1245: ساخت کلیسای کنونی وست‌مینستر به فرمان هنری سوم آغاز می‌شود.
• 1820: کارگران تابوت را پیدا می‌کنند، درپوش آن را می‌شکنند و دوباره آن را زیر خاک می‌گذارند.
• 1869: تابوت در محوطه چمن شمالی به‌طور رسمی از خاک بیرون آورده می‌شود. درپوش آسیب‌دیده نیز در همان سال مرمت می‌شود.
• 2016: عملیات حفاظت و مرمت، امکان بررسی دقیق تابوت و اسکلت را فراهم می‌کند.
• 20 اکتبر 2026: پژوهش رادول به‌صورت آنلاین منتشر می‌شود.

تابوت چگونه دوباره کشف شد؟

کارگران نخستین بار در سال 1820 تابوت را پیدا کردند. سپس، بدون ثبت دقیق محتویاتش، دوباره آن را زیر خاک گذاشتند. از این مواجهه اولیه، گزارشی ناقص از آنچه هنگام باز شدن محفظه سنگی درونش بود، باقی ماند.

کاوش رسمی در سال 1869، در محوطه چمن شمالی کلیسای وست‌مینستر (North Green) انجام شد. پس از آن، تابوت را به رواق شرقی (East Cloister) منتقل کردند. بعدها آن را به پای برج شمال‌غربی بردند. این جابه‌جایی‌ها بخشی از تاریخ شیء پس از کاوش‌اند؛ در کنار تغییری بسیار قدیمی‌تر که گور رومی را به محل دفن در قرون وسطی تبدیل کرده بود.

تا زمان بررسی سال 2016، تصور می‌شد اسکلت گم شده است. باز کردن تابوت در کارگاه حفاظت و مرمت نشان داد که بقایا همچنان درون آن هستند و تقریباً کامل مانده‌اند. همین باقی ماندن، بررسی دقیق را ممکن کرد؛ از جمله ارزیابی سن، قد و وضعیت استخوان‌ها.

جزئیاتی که در کتاب‌های راهنما پیدا نمی‌کنید

آسیب سال 1820 گسترده بود: کارگران درپوش را به شش تکه شکستند. مرمت آن در سال 1869 انجام شد. بنابراین، درپوش آثار دو دست‌کاری کاملاً متفاوت را بر خود دارد. صلیب لاتین نشانه استفاده دوباره در قرون وسطی است؛ شکستگی‌های مرمت‌شده به تاریخ کشف دوباره آن مربوط‌اند.

انتقال تابوت به پای برج شمال‌غربی، به دلیل وزن آن، بیش از 36 ساعت طول کشید. وقتی شما این جابه‌جایی را تصور می‌کنید، شیوه ساختش را به یاد بیاورید. محفظه از یک قطعه یکپارچه سنگ آهک، به طول حدود دو متر و با دیواره‌های سنگی ضخیم، تراشیده شده بود.

در سال 2016، رسوبی مستطیل‌شکل از آهک سفید در کف تابوت پیدا شد. آن را اثر یک تابوت چوبی دانستند که کاملاً پوسیده و از بین رفته بود. این جزئیات، بخش دیگری را به چیدمان تدفین اضافه می‌کند: ظاهراً یک تابوت چوبی درون محفظه سنگی قرار داشته است.

تصور گم شدن اسکلت نیز گمراه‌کننده از آب درآمد. وقتی تابوت در کارگاه باز شد، بقایایی تقریباً کامل درون آن باقی مانده بود. تفاوت میان آن تصور و محتویات واقعی تابوت، اهمیت بررسی سال 2016 را روشن می‌کند. استخوان‌ها همچنان برای ارزیابی مستقیم در دسترس بودند.

کجا می‌توانید تابوت را ببینید؟

تابوت در گالری‌های گرامی‌داشت شصتمین سال سلطنت ملکه (Kraliçe’nin Elmas Jübile Galerileri) در کلیسای وست‌مینستر، به‌طور دائمی به نمایش گذاشته شده است. وقتی شما آن را می‌بینید، تاریخ‌های جداگانه‌اش را در نظر داشته باشید. کتیبه به اهدای آن در دوره روم مربوط است. صلیب از استفاده دوباره در قرون وسطی خبر می‌دهد. اسکلت به بازه 987–1052 میلادی تاریخ‌گذاری شده است.

این تفکیک، فهم سرگذشت شیء را آسان‌تر می‌کند. والریوس آماندینوس مردی است که نامش روی محفظه رومی آمده است. الفویگ و وولنوت، هویت‌های پیشنهادی برای فرد قرون‌وسطایی مدفون در آن هستند. شواهد باقی‌مانده از استفاده دوباره و یک تدفین قرون‌وسطایی پشتیبانی می‌کنند، اما هویتی که رادول محتمل‌تر می‌داند، همچنان یک نظریه است.

پرسش‌های متداول

آیا اسکلت متعلق به دوره روم بود؟

بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن، اسکلت باقی‌مانده به سال‌های 987–1052 میلادی تعلق دارد. تابوت رومی است و کتیبه‌ای تقدیم‌شده به والریوس آماندینوس دارد؛ کسی که حدود سال‌های 300–400 میلادی در لندن زندگی می‌کرد. بقایا و محفظه آن‌ها به دوره‌های متفاوت تعلق دارند.

آیا هویت الفویگ به‌طور قطعی تأیید شده است؟

خیر. رادول الفویگ را ترجیح می‌دهد که حدود سال 1020 درگذشت. وولنوت نیز که در سال 1049 درگذشت، با بازه رادیوکربنی سازگار است. سن هر دو هنگام مرگ می‌تواند با سن برآوردشده مطابقت داشته باشد، چون تاریخ تولدشان معلوم نیست.

این مرد هنگام مرگ چند سال داشت؟

لنگتورن برآورد کرد که این مرد در سن 35 تا 49 سالگی درگذشته است. قد تخمینی او حدود 1.75 متر بود. این یافته‌ها جای ارزیابی قدیمی‌تری را گرفتند که سن او را حداکثر 30 سال و قدش را حدود 1.70 متر می‌دانست.

چه چیزی نشان می‌دهد که دوباره از گور استفاده شده است؟

روی درپوش، صلیبی لاتین وجود دارد که به سده دهم یا یازدهم تاریخ‌گذاری شده است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن اسکلت نیز بازه 987–1052 میلادی را نشان داد. هر دو به دوره‌ای بسیار متأخرتر از تابوت رومی و کتیبه اهدایی آن تعلق دارند.

منابع

1. کلیسای وست‌مینستر — معمای تابوت رومی کلیسا حل شد westminster-abbey.org
2. وارویک رادول، نشریه انجمن باستان‌شناسی بریتانیا — تابوت رومی کلیسای وست‌مینستر و سرگذشت بعدی آن doi.org
3. تیلور و فرانسیس — اسکلت مرموز پیداشده در تابوت رومی کلیسای وست‌مینستر شاید سرانجام هویتی پیدا کند newsroom.taylorandfrancisgroup.com
4. سی‌ان‌ان / لوکال نیوز 8 — اسکلت مرموز پیداشده در یک تابوت رومی در کلیسای وست‌مینستر شاید سرانجام هویتی پیدا کند localnews8.com
5. ویکی‌پدیا — کلیسای وست‌مینستر en.wikipedia.org

FAQ

Image: Stone coffin – Roman.jpg — maggie jones., Public domain