واردزیا چگونه ساخته شد؟ تاریخ شهر غاری گرجستان

واردزیا (Vardzia) با کندن اقامتگاه‌ها، یک کلیسا و تونل‌های ارتباطی در سنگ آتشفشانی کوه اروشتی در جنوب گرجستان ساخته شد. بخش اصلی ساخت آن در نیمه دوم سده دوازدهم انجام گرفت. کار در دوره گیورگی سوم آغاز شد و در دوره دخترش، ملکه تامار، ادامه یافت. در مراحل بعدی، اقامتگاه‌ها، تأسیسات دفاعی و شبکه‌های آب‌رسانی و آبیاری به مجموعه اضافه شدند.

این اتاق‌های کنده‌شده در دل کوه چگونه به صومعه‌ای فعال تبدیل شدند؟ پاسخ را باید در ارتباط میان آن‌ها جست‌وجو کرد. تونل‌ها طبقات مختلف را به هم وصل می‌کردند، یک خط انتقال آب نیاز سکونتگاه را تأمین می‌کرد و سرداب‌ها محل نگهداری شراب بودند. اگر شما این عناصر را در کنار مراحل ساخت به فرمان پادشاهان دنبال کنید، بهتر می‌توانید واردزیا را به‌عنوان جایی برای زندگی و کار بشناسید.

واردزیا، شهر غاری گرجستان، کجاست؟

واردزیا در شهرستان آسپیندزا، در منطقه سامتسخه-جاواختی در جنوب گرجستان قرار دارد. اتاق‌های آن در دامنه کوه اروشتی، در کرانه چپ رود کورا، که متکواری نیز نامیده می‌شود، کنده شده‌اند. آسپیندزا حدود 30 کیلومتر با آن فاصله دارد.

سکونتگاه اصلی در لایه‌ای از برش توفی، در ارتفاع تقریبی 1,300 متر از سطح دریا قرار گرفته است. در محدوده گسترده‌تر مجموعه، فضاهای کنده‌شده در لایه‌های مختلف توف آتشفشانی امتداد دارند و چندین هکتار را در بر می‌گیرند. بنابراین، خود سنگ هم بستر مجموعه است و هم بخش بزرگی از سازه‌ای که شما می‌بینید.

غارها در امتداد دیواره سنگی حدود 500 متر کشیده شده‌اند. مجموعه در بعضی قسمت‌ها به 19 طبقه می‌رسد. این اعداد از سکونتگاهی خبر می‌دهند که هم در پهنای دامنه کوه و هم در ارتفاع گسترش یافته است. تونل‌ها طبقات مختلف آن را به هم متصل می‌کنند.

واردزیا در دوره گیورگی سوم و تامار چگونه ساخته شد؟

نخستین اقامتگاه‌های غاری و طرح‌ریزی سکونتگاه به دوره فرمانروایی گیورگی سوم، از 1156 تا 1184، برمی‌گردند. او پروژه‌ای را آغاز کرد که تامار بعداً ادامه داد. در نتیجه، ساخت واردزیا از دوره پادشاهی پدر به دوره فرمانروایی دخترش رسید.

با کندن لایه‌های آتشفشانی، اتاق‌هایی قابل استفاده درون آن‌ها ایجاد شد. تونل‌های ارتباطی طبقات سکونتگاه را به هم وصل می‌کردند. کلیسای اصلی نیز مجموعه غارها را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کرد. در این طرح، هر فضا با مسیرهای دسترسی به فضاهای دیگر پیوند داشت.

کلیسای خفتن مریم در فاصله مرگ گیورگی سوم در 1184 تا ازدواج تامار در 1186 در دل سنگ کنده و تزئین شد. این دوره کوتاه ساخت نشان می‌دهد که کلیسا در اوایل ادامه پروژه به دست تامار شکل گرفت. همچنین، نقطه‌ای با تاریخ مشخص در روند کلی ساخت مجموعه به دست می‌دهد.

از 1186 تا نبرد باسیان در حدود 1203، ساخت‌وساز به گسترش سامانه‌های کاربردی سکونتگاه انجامید. در کنار اقامتگاه‌های تازه، تأسیسات دفاعی و زیرساخت‌های آب‌رسانی و آبیاری ساخته شدند. این کارها نشان می‌دهند که ساخت واردزیا بسیار فراتر از کندن اتاق‌های بیشتر در دیواره کوه بود.

شما می‌توانید این زیرساخت‌ها را با یکی از نیازهای روزمره پیوند دهید: دسترسی به آب در محل زندگی. آب واردزیا از روستای زدا واردزیا و از طریق خطی به طول تقریبی 3.5 کیلومتر تأمین می‌شد. این فاصله نشان می‌دهد که تأمین آب بخش مهمی از روند ساخت سکونتگاه بود.

چه چیز واردزیا را به یک صومعه غاری تبدیل کرد؟

کلیسای خفتن مریم در مرکز مجموعه اصلی قرار دارد و بخش‌های شرقی و غربی را از هم جدا می‌کند. کلیسا در دل سنگ کنده شده و دیوارهایش با سنگ تقویت شده‌اند. بنابراین، در ساخت همین یک بنا، هم از کندن صخره و هم از سنگ‌چینی استفاده شده است.

ابعاد کلیسا تقریباً 8.2 در 14.5 متر است و ارتفاع آن به حدود 9.2 متر می‌رسد. این اندازه‌ها جایگاه آن را در سکونتگاه روشن‌تر می‌کنند. در میان اتاق‌های متعدد کنده‌شده، کلیسا فضایی مذهبی با ارتفاع داخلی چشمگیر فراهم می‌کرد.

بخش شرقی شامل 79 اقامتگاه غاری در هشت طبقه است که در مجموع 242 اتاق دارند. این آمار میان یک اقامتگاه و یک اتاق منفرد تفاوت می‌گذارد. همچنین، تصویر دقیق‌تری از سکونتگاه به دست می‌دهد؛ فراتر از توصیف کلی دامنه‌ای پر از غار.

زندگی مذهبی در کنار آماده‌سازی غذا، انبارداری و کارهای صنعتگری جریان داشت. در بخش غربی، میان برج ناقوس و کلیسای اصلی، غذاخوری‌ای با تنور نان و یک آهنگری قرار دارد. این فضاهای کاری بخشی از همان مجموعه‌ای هستند که کلیسای دارای نقاشی‌های دیواری را در خود جای داده است.

جزئیاتی که در کتاب‌های راهنما پیدا نمی‌کنید

بخش شرقی 25 سرداب شراب و 185 خمره شرابِ فروبرده‌شده در زمین دارد. این تأسیسات جایگاه انگورکاری را در اقتصاد صومعه نشان می‌دهند. همچنین، در کنار اقامتگاه‌ها و فضاهای مذهبی، انبارداری را به بخشی آشکار از معماری واردزیا تبدیل می‌کنند.

تنور نان در غذاخوری بخش غربی، صومعه را به روال عادی زندگی در یک خانه نزدیک می‌کند. آماده‌سازی نان در مجموعه جای مشخصی داشت. آهنگری نیز نوع دیگری از کار را به این تصویر از زندگی روزانه در سکونتگاه کنده‌شده در سنگ اضافه می‌کند.

تصویر تامار در کلیسا سرنخی کوچک اما مفید برای تاریخ‌گذاری دارد. در این تصویر، روبان مخصوص زنان متأهل دیده نمی‌شود. همین جزئیات کمک می‌کند نقاشی را به پیش از ازدواج او در 1186 نسبت دهیم. به این ترتیب، یکی از عناصر پوشش با زمان تزئین کلیسا پیوند می‌خورد.

نقاشی‌های دیواری یک ویژگی فنی هم دارند که می‌توانید به آن توجه کنید. ارزیابی ایکوموس آن‌ها را نقاشی‌های «سکو» توصیف می‌کند؛ یعنی نقاشی‌هایی که روی سطح خشک اجرا شده‌اند. بنابراین، نقاشی سطح دیوار مرحله دیگری به کار کندن کلیسا و تقویت دیوارهای آن افزوده است.

عکس‌های واردزیا چه چیزی درباره ساخت آن نشان می‌دهند؟

گستره تقریباً 500 متری غارها، موضوعی وسیع برای ثبت معماری در عکس فراهم می‌کند. با این حال، طرح مجموعه یک تقسیم‌بندی داخلی روشن دارد: کلیسای خفتن مریم بخش‌های شرقی و غربی را از هم جدا می‌کند. وقتی شما عکس‌های واردزیا را نگاه می‌کنید، این کلیسا می‌تواند نقطه مرجعی برای درک چیدمان مجموعه باشد.

تفاوت تعداد طبقات هم شایسته توجه است. بخش‌هایی از کل مجموعه به 19 طبقه می‌رسند، در حالی که گروه شرقیِ شامل 79 اقامتگاه در هشت طبقه جای گرفته است. این اعداد به قسمت‌های متفاوت واردزیا اشاره دارند و تفاوت‌های موجود در امتداد دیواره سنگی را توضیح می‌دهند.

تونل‌ها بخش دیگری از طرح مجموعه را تشکیل می‌دهند که فراتر از دهانه‌های قابل مشاهده است. آن‌ها طبقات سکونتگاه را به هم متصل می‌کنند. شناخت این ارتباط‌ها به شما کمک می‌کند غارها را فضاهایی به‌هم‌پیوسته در دل مجموعه‌ای بزرگ‌تر ببینید.

زلزله و جنگ چگونه واردزیا را تغییر دادند؟

در 1283 زلزله‌ای شدید واردزیا را لرزاند. مجموعه به‌شدت آسیب دید و مرمت‌های بعدی فقط بخشی از آن را بازسازی کردند. بنابراین، این زلزله گسستی مهم میان مراحل ساخت در قرون وسطی و وضعیت بعدی سکونتگاه ایجاد کرد.

در سده شانزدهم، خشونت نظامی ویرانی بیشتری به بار آورد. حسن‌بیگ روملو، تاریخ‌نگار صفوی، ثبت کرده است که نیروهای شاه تهماسب یکم در 1551 واردزیا را غارت کردند. روایت او حمله‌ای مشخص را در تاریخ متأخر صومعه ثبت می‌کند.

در 1578 عثمانی‌ها به منطقه رسیدند. راهبان پس از آن واردزیا را ترک کردند و صومعه متروک شد. اگر شما به تاریخ عثمانی علاقه دارید، این تاریخ سکونتگاه غاری را به تحولات نظامی گسترده‌تر منطقه پیوند می‌دهد.

خط زمانی

• 1156–1184: در دوره فرمانروایی گیورگی سوم، سکونتگاه طرح‌ریزی شد و نخستین اقامتگاه‌های غاری آن در دل سنگ کنده شدند.
• 1184–1186: کلیسای خفتن مریم در دل سنگ کنده و تزئین شد.
• 1186–حدود 1203: ساخت‌وساز به گسترش اقامتگاه‌ها، تأسیسات دفاعی و شبکه‌های آب‌رسانی و آبیاری انجامید.
• 1283: زلزله به مجموعه آسیب شدیدی زد. پس از آن، مرمت‌های محدودی انجام شد.
• 1551: بنا بر روایت حسن‌بیگ روملو، نیروهای شاه تهماسب یکم واردزیا را غارت کردند.
• 1578: پس از ورود عثمانی‌ها به منطقه، راهبان صومعه را ترک کردند.
• 24 اکتبر 2007: محدوده واردزیا-خرتویسی برای قرار گرفتن در فهرست موقت یونسکو معرفی شد.
• 2014–2015: یک پروژه پایش آغاز شد و اجزای اصلی آن تا پایان 2015 نصب شدند.

چرا آب‌وهوای واردزیا برای حفاظت از آن اهمیت دارد؟

رواناب باران، تراوش آب زیرزمینی، تغییرات دما و شکستگی‌های سنگ در فرسودگی واردزیا نقش دارند. بنابراین، لایه‌های آتشفشانی‌ای که سکونتگاه را در خود جای داده‌اند، هم برای ساخت آن اهمیت داشته‌اند و هم برای حفاظت از آن اهمیت دارند. آب همچنان بخشی از سرگذشت این محوطه است؛ اکنون به‌عنوان عامل آسیب، در کنار نقش پیشین خود در تأمین نیاز سکونتگاه.

پروژه‌ای برای پایش این شرایط محیطی و زمین‌شناختی در 2014 آغاز شد. اجزای اصلی آن تا پایان 2015 نصب شدند. این سامانه برای پایش شرایط هواشناسی و دما و رطوبت داخل غارها طراحی شد.

فاصله واردزیا تا تفلیس چقدر است و یونسکو چه جایگاهی برای آن قائل است؟

اداره ملی گردشگری گرجستان فاصله واردزیا از تفلیس را تقریباً 300 کیلومتر اعلام می‌کند. این صومعه در دره متکواری، در حدود 30 کیلومتری آسپیندزا قرار دارد. این فاصله‌ها موقعیت صومعه را در جنوب گرجستان و نسبت به پایتخت مشخص می‌کنند.

محدوده معرفی‌شده به یونسکو از غارهای اصلی فراتر می‌رود. واردزیا-خرتویسی یک منظر فرهنگی به طول تقریبی 18 کیلومتر در حوضه بالادست متکواری را در بر می‌گیرد و از خرتویسی تا واردزیا امتداد دارد. این محدوده در 24 اکتبر 2007 برای قرار گرفتن در فهرست موقت معرفی شد. این جایگاه با ثبت در فهرست میراث جهانی تفاوت دارد.

پرسش‌های متداول

سازندگان اتاق‌ها، یک کلیسا و تونل‌های ارتباطی را در سنگ آتشفشانی کندند. گیورگی سوم ساخت سکونتگاه را آغاز کرد و تامار آن را ادامه داد؛ از جمله با گسترش اقامتگاه‌ها، تأسیسات دفاعی و زیرساخت‌های آب.

واردزیا در شهرستان آسپیندزا در منطقه سامتسخه-جاواختی قرار دارد. این مجموعه روی کوه اروشتی، بالاتر از کرانه چپ رود متکواری است و تقریباً 300 کیلومتر از تفلیس فاصله دارد.

زلزله 1283 آسیب شدیدی به مجموعه زد و پس از آن مرمت‌های محدودی انجام شد. حسن‌بیگ روملو نیز غارت آن به دست نیروهای شاه تهماسب یکم در 1551 را ثبت کرده است.

واردزیا-خرتویسی در 2007 برای قرار گرفتن در فهرست موقت یونسکو معرفی شد. این معرفی به معنای ثبت در فهرست میراث جهانی نیست.

منابع

1. مرکز میراث جهانی یونسکو — واردزیا-خرتویسی whc.unesco.org
2. ایکوموس — ارزیابی واردزیا-خرتویسی whc.unesco.org
3. دانشگاه دولتی ایلیا — پایش مجموعه واردزیا: زمین‌شناسی vardzia.iliauni.edu.ge
4. گردشگری گرجستان — واردزیا georgia.travel
5. ویکی‌پدیای انگلیسی — واردزیا en.wikipedia.org

Image: Vardzia 1 July 2018.jpg — Shomroni, CC BY-SA 4.0