نبرد نیواورلئان (New Orleans Muharebesi) در ۸ ژانویه ۱۸۱۵ رخ داد، زیرا خبر پیمان صلحی که در ۲۴ دسامبر امضا شده بود، هنوز به ایالات متحده (Amerika Birleşik Devletleri) نرسیده بود. پیمان گنت (Gent Antlaşması) نیز برای لازمالاجرا شدن به تصویب نهایی هر دو طرف و مبادله اسناد تصویب نیاز داشت. این روند در ۱۷ فوریه ۱۸۱۵، پس از نبرد، به پایان رسید.
برای شما این معما وقتی روشن‌تر می‌شود که سه رویداد را از هم جدا کنید: امضای پیمان، رسیدن خبر و لازمالاجرا شدن توافق. در شَلمِت (Chalmette) در لوئیزیانا (Louisiana)، نیروهای آمریکایی اندرو جکسون (Andrew Jackson) در برابر ارتش بریتانیایی ادوارد پاکنهام (Edward Pakenham) قرار گرفتند، در حالی که این روند هنوز کامل نشده بود. ارزش تجاری بندر، استحکامات جکسون و مسیر سیاسی بعدی او نشان می‌دهد چرا اهمیت این نبرد فراتر از زمان‌بندی نامعمول آن بود.
چرا بریتانیا می‌خواست نیواورلئان را تصرف کند؟
نیواورلئان دروازه ارتباطی دره رود میسیسیپی (Mississippi Nehri) با تجارت فرامرزی از راه دریا بود. به همین دلیل، بندر آن برای اقتصاد آمریکا اهمیت راهبردی داشت. عملیات بریتانیا (Büyük Britanya) علیه این شهر، نقطه اتصال حمل‌ونقل رودخانه‌ای و تجارت خارجی را هدف گرفته بود.
شکست ناپلئون (Napolyon) در بهار ۱۸۱۴ به بریتانیا اجازه داد توجه بیشتری به سواحل، تجارت و حمل‌ونقل آمریکا معطوف کند. عملیات علیه نیواورلئان بخشی از همین تلاش نظامی گسترده‌تر بود. دروازه تجاری میسیسیپی هدف مشخصی در اختیار بریتانیایی‌ها می‌گذاشت.
دستورهای بریتانیا همچنین روشن می‌کند چرا شایعات صلح کارزار را متوقف نکرد. هنری بترست (Henry Bathurst)، وزیر جنگ و مستعمرات بریتانیا، در ۲۴ اکتبر ۱۸۱۴ مخفیانه به پاکنهام دستور داد حتی در صورت شنیدن چنین شایعاتی، عملیات را ادامه دهد. بنابراین احتمال دستیابی به توافق، دلیلی برای کنار گذاشتن دستورهایش نبود.
ادعای تصرف دائمی این سرزمین به دست بریتانیا را باید با دقت بررسی کرد. جان لاتیمر (Jon Latimer)، تاریخ‌نگار، این استدلال را رد کرده است که بریتانیا در صورت پیروزی، سرزمین خرید لوئیزیانا (Louisiana Satın Alımı) را برای همیشه نگه می‌داشت. این استدلال با مکاتبات بترست نیز ناسازگار است. اهمیت راهبردی بندر، وجود برنامه‌ای برای سلطه دائمی بر سرزمین را ثابت نمی‌کند.
امضای پیمان، رسیدن خبر و تصویب نهایی چه تفاوتی داشتند؟
نمایندگان آمریکا و بریتانیا در ۲۴ دسامبر ۱۸۱۴ پیمان گنت را امضا کردند. محل امضا شهر گنت (Gent) در بلژیک امروزی (Belçika) بود. با این کار متن مورد توافق مشخص شد، اما خود پیمان برای لازمالاجرا شدن مراحل دیگری تعیین کرده بود.
ماده ۱۱ هر دو طرف را ملزم می‌کرد توافق را بدون تغییر به تصویب نهایی برسانند. همچنین باید اسناد تصویب خود را مبادله می‌کردند. اگر شما تاریخ امضا را پایان کل روند صلح بدانید، شروطی را که در متن توافق آمده است نادیده می‌گیرید.
بریتانیا در ۳۱ دسامبر ۱۸۱۴ پیمان را به تصویب نهایی رساند. تصویب نهایی آمریکا و مبادله اسناد هنوز انجام نشده بود. هنگامی که بریتانیایی‌ها در ۸ ژانویه به شلمت حمله کردند، ۱۵ روز از امضای توافق می‌گذشت، اما روند لازم برای تأیید آن هنوز کامل نشده بود.
تأخیر در رسیدن اطلاعات، موضوعی جدا از این روند حقوقی بود. هنگام وقوع نبرد، خبر امضای صلح هنوز به ایالات متحده نرسیده بود. کشتی فیوریت (Favorite) که پیمان را حمل می‌کرد، در ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ به نیویورک (New York) رسید. این تاریخ بیش از یک ماه پس از نبرد شلمت بود.
برای مقایسه‌ای روزمره، شما تفاوت میان امضای یک توافق و دریافت خبر تکمیل همه تأییدهای لازم را در نظر بگیرید. پیمان گنت شروط صریح خود را داشت: تصویب نهایی هر دو دولت و مبادله اسناد. امضا به‌تنهایی این شروط را برآورده نمی‌کرد.
رئیس‌جمهور جیمز مدیسون (James Madison) پیمان را به سنای ایالات متحده ارائه کرد. سنا در ۱۶ فوریه ۱۸۱۵ به اتفاق آرا با تصویب نهایی آن موافقت کرد. مدیسون روز بعد پیمان را به تصویب نهایی رساند و همان روز اسناد در واشینگتن (Washington) مبادله شد. پیمان در ۱۷ فوریه لازمالاجرا شد.
نیروهای اندرو جکسون چگونه حمله بریتانیا را متوقف کردند؟
جکسون پس از حمله به اردوگاه بریتانیا در شب ۲۳ دسامبر ۱۸۱۴، آماده‌سازی موضع دفاعی اصلی خود را آغاز کرد. او سپس به کانال رودریگز (Rodriguez Kanalı) عقب نشست. نیروهایش در آنجا ساخت موضعی را شروع کردند که به خط جکسون (Jackson Hattı) معروف شد.
این محل، طول جبهه‌ای را که ارتش او باید از آن دفاع می‌کرد کاهش می‌داد. خط دفاعی میان میسیسیپی و باتلاقی با درختان سرو مردابی قرار داشت و طول آن حدود ۹۵۰ یارد، معادل ۸۶۹ متر، بود. جکسون می‌توانست دفاع خود را در همین فضای نسبتاً باریک سازمان دهد.
نیروهای آمریکایی مواضع خود را در کرانه غربی کانال ساختند. آن‌ها از خاک، تیرک‌های چوبی و عدل‌های پنبه استفاده کردند. کانال و این استحکامات ساخته‌شده، موضعی را تشکیل می‌داد که بریتانیایی‌ها باید به آن حمله می‌کردند.
ارتش جکسون از چندین گروه تشکیل شده بود. سربازان ارتش منظم، شبهنظامیان تنسی (Tennessee) و کنتاکی (Kentucky)، نیروهای لوئیزیانا، مردان سیاه‌پوست آزاد، جنگجویان چاکتا (Choctaw) و افراد ژان لافیت (Jean Lafitte) در آن حضور داشتند. دفاع بر نیرویی گسترده‌تر از تفنگچیان کنتاکی تکیه داشت؛ همان کسانی که بعدها در روایت رایج مردم از این نبرد جایگاهی به‌ویژه برجسته پیدا کردند.
پس از حمله بریتانیا در ۲۸ دسامبر ۱۸۱۴ برای سنجیدن دفاع حریف، خط آمریکایی‌ها هشت آتشبار توپخانه داشت. در میان سلاح‌های آن‌ها توپ‌های ۳۲ پوندی و ۲۴ پوندی دیده می‌شد. این آتشبارها در امتداد موضع دفاعی جکسون پشتیبانی توپخانه‌ای قابل‌توجهی فراهم می‌کردند.
در ۸ ژانویه، ساموئل گیبز (Samuel Gibbs) یک ستون بریتانیایی را به سوی بخش چپِ مرکز خط آمریکایی‌ها هدایت کرد. آتش توپخانه با پشتیبانی شبهنظامیان تنسی و کنتاکی پیشروی آن را متوقف کرد. بنا بر مجموعه تاریخی نیواورلئان (Historic New Orleans Collection)، توپ‌های بزرگ آمریکایی بیش از تفنگچیان کنتاکی به بریتانیایی‌ها تلفات وارد کردند؛ تفنگچیانی که بعدها در روایت‌های پیروزی ستایش شدند.
فرماندهی بریتانیا تلفات سنگینی داد. پاکنهام کشته شد، گیبز زخمی مرگبار برداشت و جان کین (John Keane) مجروح شد. حمله اصلی بریتانیا به خط جکسون در شلمت، ظرف حدود نیم ساعت دفع شد.
خط زمانی
- ۲۴ اکتبر ۱۸۱۴: بترست به پاکنهام دستور داد با وجود شایعات صلح، عملیات را ادامه دهد.
- ۲۳ دسامبر ۱۸۱۴: جکسون شبانه به اردوگاه بریتانیا حمله کرد و سپس به کانال رودریگز عقب نشست.
- ۲۴ دسامبر ۱۸۱۴: نمایندگان آمریکا و بریتانیا پیمان گنت را امضا کردند.
- ۳۱ دسامبر ۱۸۱۴: بریتانیا پیمان را به تصویب نهایی رساند.
- ۸ ژانویه ۱۸۱۵: حمله اصلی بریتانیا در شلمت با شکست پایان یافت.
- ۱۱ فوریه ۱۸۱۵: فیوریت با حمل پیمان به نیویورک رسید.
- ۱۶ فوریه ۱۸۱۵: سنای ایالات متحده به اتفاق آرا با تصویب نهایی پیمان موافقت کرد.
- ۱۷ فوریه ۱۸۱۵: مدیسون پیمان را به تصویب نهایی رساند. اسناد در واشینگتن مبادله شد و پیمان لازمالاجرا شد.
- نوامبر ۱۸۲۸: جکسون به ریاست‌جمهوری انتخاب شد.
- ۴ مارس ۱۸۲۹: جکسون کار خود را به‌عنوان رئیس‌جمهور آغاز کرد.
جزئیاتی که در کتاب‌های راهنما پیدا نمی‌کنید
کانال رودریگز پیش از آنکه جکسون آن را به خندقی نظامی تبدیل کند، کاربرد کشاورزی داشت. این کانال مزارع رودریگز و شلمت را از هم جدا می‌کرد. به این ترتیب، یکی از عوارض مربوط به کشاورزی در مزارع بزرگ، به عنصر اصلی موضع دفاعی آمریکایی‌ها تبدیل شد.
وضعیت زمین‌ها نیز تابع تقویم کشاورزی بود. نیشکر مزرعه شلمت در دسامبر ۱۸۱۴ برداشت شده بود. در نتیجه، بریتانیایی‌ها عمدتاً از زمین‌های بازی پیشروی کردند که با بقایای ساقه‌های بریده‌شده پوشیده بود. اگر شما اطراف مسیر اصلی پیشروی را پر از نیشکرهای ایستاده تصور می‌کنید، منظره زمین‌های برداشت‌شده تصویر دیگری پیش رویتان می‌گذارد.
بازتاب پیروزی در موسیقی به شکل‌گیری چهره عمومی جکسون کمک کرد. ترانه «شکارچیان کنتاکی» (Kentucky Avcıları) اثر ساموئل وودورث (Samuel Woodworth)، این نبرد را ستایش می‌کرد. در دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰، این ترانه با کارزارهای سیاسی جکسون پیوند خورد.
سالگرد نبرد در قرن نوزدهم، برای چندین دهه اهمیت ملی داشت. آمریکایی‌ها ۸ ژانویه را همچون یک تعطیلی ملی، به شیوه‌ای قابل‌مقایسه با ۴ ژوئیه جشن می‌گرفتند. بنابراین این نبرد مدت‌ها پس از تصویب نهایی پیمان، بخشی از زندگی عمومی باقی ماند.
پیروزی چه تأثیری بر صعود سیاسی جکسون داشت؟
این پیروزی جکسون را با لقب «قهرمان نیواورلئان» در سراسر کشور مشهور کرد. همچنین اعتبار نظامی او را افزایش داد؛ اعتباری که بعدها در کارزارهای ریاست‌جمهوری از آن استفاده کرد. دفاع موفق از دروازه تجاری میسیسیپی، دستاوردی به‌یادماندنی در اختیار هوادارانش گذاشت تا آن را گرامی بدارند.
این شهرت بلافاصله به پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری نینجامید. جکسون رقابت ۱۸۲۴ را به جان کوئینسی آدامز (John Quincy Adams) باخت. او در نوامبر ۱۸۲۸ انتخاب شد و در ۴ مارس ۱۸۲۹ کار خود را آغاز کرد. نیواورلئان بخشی از اعتبار نظامی پشتوانه آن موفقیت بعدی را فراهم کرده بود.
رفتار او در نیواورلئان همچنین دستاویزی برای انتقاد مخالفان فراهم کرد. در انتخابات ۱۸۲۸، هواداران آدامز به حکومت نظامی‌ای اشاره می‌کردند که جکسون در سال‌های ۱۸۱۴–۱۸۱۵ در آنجا برقرار کرده بود. آن‌ها از این موضوع برای معرفی او به‌عنوان فرماندهی نظامی و اقتدارگرا استفاده کردند. به این ترتیب، یک رویداد واحد پشتوانه استدلال‌های سیاسی رقیب درباره رهبری او شد.
پرسش‌های متداول
آیا نبرد پس از پایان قانونی جنگ رخ داد؟
پیمان امضا شده بود، اما شروط لازم برای لازمالاجرا شدن آن هنوز تکمیل نشده بود. پیمان در ۱۷ فوریه ۱۸۱۵، پس از تصویب نهایی مدیسون و مبادله اسناد، لازمالاجرا شد. نبرد در ۸ ژانویه رخ داده بود.
آیا فرماندهان بریتانیایی دستور داشتند با شنیدن شایعات صلح دست از عملیات بکشند؟
دستور محرمانه بترست در ۲۴ اکتبر ۱۸۱۴ از پاکنهام می‌خواست با وجود شایعات صلح، عملیات را ادامه دهد. هنگام نبرد، خبر توافق امضاشده هنوز به ایالات متحده نرسیده بود.
پیمان چه زمانی به ایالات متحده رسید؟
فیوریت در ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ پیمان را به نیویورک رساند. سنا در ۱۶ فوریه با تصویب نهایی آن موافقت کرد. تصویب نهایی مدیسون و مبادله اسناد در ۱۷ فوریه انجام شد.
چه عواملی در دفاع آمریکایی‌ها بیشترین اهمیت را داشتند؟
موضع جکسون ترکیبی از جبهه‌ای باریک، استحکامات ساخته‌شده، توپخانه و نیروهایی از چندین گروه بود. بنا بر مجموعه تاریخی نیواورلئان، توپ‌های بزرگ بیش از تفنگچیان نامدار کنتاکی به بریتانیایی‌ها تلفات وارد کردند.
منابع
- فرماندهی تاریخ و میراث نیروی دریایی — نبرد نیواورلئان history.navy.mil
- سازمان پارک‌های ملی — میدان نبرد شلمت nps.gov
- بنیاد حفاظت از میدان‌های نبرد آمریکا — نیواورلئان battlefields.org
- ویکی‌پدیا — نبرد نیواورلئان en.wikipedia.org
- آرشیو ملی — پیمان گنت archives.gov
- کتابخانه کنگره — پیمان‌ها و دیگر توافق‌نامه‌های بین‌المللی: پیمان گنت tile.loc.gov
- کتابخانه لیلی دانشگاه ایندیانا — صلح collections.libraries.indiana.edu
- سنای ایالات متحده — موافقت سنا با تصویب نهایی پیمان گنت senate.gov
- سازمان پارک‌های ملی — گزارش منظر فرهنگی میدان نبرد شلمت و گورستان ملی شلمت، صفحه ۱۳ npshistory.com
- مجموعه تاریخی نیواورلئان — قهرمان نیواورلئان hnoc.org
- انجمن تاریخی لوئیزیانا — فرهنگ زندگی‌نامه‌های لوئیزیانا: جکسون، اندرو lahistory.org
- مجموعه تاریخی نیواورلئان — مردی از مردم hnoc.org
FAQ
چرا نبرد نیواورلئان پس از امضای پیمان صلح رخ داد؟
این نبرد در ۸ ژانویه ۱۸۱۵ رخ داد، زیرا خبر پیمان گنت هنوز به ایالات متحده نرسیده بود. پیمان همچنین برای لازمالاجرا شدن به تصویب نهایی هر دو طرف و مبادله اسناد تصویب نیاز داشت.
پیمان گنت چه زمانی لازمالاجرا شد؟
پیمان در ۱۷ فوریه ۱۸۱۵ لازمالاجرا شد؛ روزی که جیمز مدیسون آن را تصویب کرد و اسناد تصویب در واشینگتن مبادله شد.
جکسون چگونه حمله بریتانیا را شکست داد؟
جکسون در امتداد کانال رودریگز، میان رود میسیسیپی و باتلاقی با درختان سرو مردابی، خط دفاعی مستحکمی ایجاد کرد. آتش توپخانه و پشتیبانی شبهنظامیان تنسی و کنتاکی به متوقف کردن حمله بریتانیا کمک کرد.
آیا این پیروزی جکسون را رئیس‌جمهور کرد؟
پیروزی، شهرت جکسون را در سراسر کشور افزایش داد و برای کارزارهای انتخاباتی بعدی او سابقه‌ای نظامی فراهم کرد. او رقابت ریاست‌جمهوری ۱۸۲۴ را به جان کوئینسی آدامز باخت، در انتخابات نوامبر ۱۸۲۸ پیروز شد و در ۴ مارس ۱۸۲۹ کار خود را آغاز کرد.
Image: Battle of New Orleans, Jean Hyacinthe de Laclotte.jpg — Painting by Jean Hyacinthe de Laclotte (1766 – 1829), a memb, Public domain
