آیا جنگ ایمو واقعی بود؟
بله، جنگ ایمو (Emu Savaşı) واقعی بود. از 2 نوامبر تا 10 دسامبر 1932، سربازان استرالیایی در عملیاتی برای کنترل ایموهایی شرکت کردند که به زمین‌های کشاورزی آسیب می‌زدند. میان نوبت‌های اعزام نیرو وقفه‌ای وجود داشت. محل عملیات کمپیون در استرالیای غربی بود و سلاح‌های نیروها شامل دو مسلسل لوئیس می‌شد.
اگر شما این داستان را در قالب شوخی شنیده‌اید، نکته اصلی آن حقیقت دارد: سربازان را به مقابله با پرندگان فرستادند. اما نام ماجرا می‌تواند هدفش را پنهان کند. هدف عملیات حفاظت از محصولات کشاورزی بود و مطبوعات آن را «جنگ ایمو» نامیدند. این رویداد جنگ میان کشورها نبود.
جنگ ایمو در کجای استرالیا رخ داد؟
مرکز عملیات کمپیون، در منطقه کمربند گندم استرالیای غربی بود. کمپیون حدود 303 کیلومتر در شرق پرت قرار دارد و اکنون سکونتگاهی متروکه است. کشور محل وقوع ماجرا استرالیا بود، نه اتریش. وقتی شما محل این رویداد را روی نقشه پیدا می‌کنید، این تفاوت اهمیت دارد.
سه عضو توپخانه سلطنتی استرالیا با قطار از پرت حرکت کردند. آن‌ها در 2 نوامبر 1932 به کمپیون رسیدند. با ورود آن‌ها، برای مشکلی کشاورزی از نیروی نظامی استفاده شد؛ مشکلی که شامل آسیب به محصولات غله، شکستن حصارها و حضور شمار زیادی پرنده مهاجر بود.
چرا استرالیا در سال 1932 سربازان را به مقابله با پرندگان فرستاد؟
پس از جنگ جهانی اول، دولت استرالیا به برخی از سربازان بازگشته از جنگ، زمین‌هایی در استرالیای غربی برای کشاورزی داد. این نظامیان سابق به جمعیت کشاورز کمربند گندم پیوستند. درخواست بعدی آن‌ها برای استفاده از مسلسل، از سوی کسانی مطرح شد که کاربرد این سلاح‌ها را در جنگ دیده بودند.
رکود بزرگ فشار مالی را بیشتر کرد. قیمت گندم در اوایل دهه 1930 پایین آمد و کشاورزان برای حفظ درآمدشان، سطح زیر کشت را افزایش دادند. در سال 1932، حدود 20,000 ایمو پس از فصل تولیدمثل وارد مزارع شدند. آن‌ها به غلات و حصارها آسیب می‌زدند.
حصارهای شکسته مشکل دیگری هم ایجاد کردند. خرگوش‌ها از شکاف‌هایی که ایموها ایجاد کرده بودند وارد مزارع می‌شدند و خسارت کشاورزی را افزایش می‌دادند. شما حصار آسیب‌دیده دور باغچه خودتان را تصور کنید: شکاف حصار هم به‌اندازه حیوانی که آن را ایجاد کرده اهمیت دارد. در کمربند گندم، مشکل ایموها و خرگوش‌ها به هم گره خورد.
کشاورزانی که پیش‌تر سرباز بودند از وزیر دفاع، سر جورج پیرس، خواستند اجازه دهد علیه پرندگان از مسلسل استفاده شود. تجربه جنگی آن‌ها به درک این درخواست کمک می‌کند. آن‌ها قدرت تخریب این سلاح‌ها را دیده بودند و می‌خواستند همان قدرت آتش علیه گله‌هایی به کار رود که وارد زمین‌هایشان می‌شدند.
در جریان جنگ ایموی 1932 چه اتفاقی افتاد؟
سرگرد جی. پی. دبلیو. مریدیت فرماندهی یک گروه نظامی سه‌نفره را بر عهده داشت. دو مسلسل لوئیس و 10,000 گلوله در اختیار این گروه گذاشتند. ابتدا قرار بود عملیات در اکتبر 1932 انجام شود. بارندگی ایموها را در منطقه‌ای گسترده‌تر پراکنده کرد و آغاز عملیات تا 2 نوامبر به تأخیر افتاد.
نخستین برخوردها یک مشکل عملی را آشکار کردند. در 2 نوامبر، تلاش برای راندن حدود 50 ایمو به کمین دشوار شد؛ پرندگان به گروه‌های کوچک‌تر تقسیم شدند و گریختند. سربازان مسلسل داشتند، اما گله به شکل یک هدف متمرکز باقی نمی‌ماند.
در 4 نوامبر، گروه تلاش کرد برای حدود 1,000 ایمو کمین بگذارد. یکی از مسلسل‌ها گیر کرد و فقط 12 پرنده کشته شدند. تفاوت میان بزرگی گله و نتیجه حمله، دشواری عملیات را نشان می‌دهد.
پس از آن، پوشش منفی مطبوعات و بحث در پارلمان آغاز شد. در 8 نوامبر، پیرس سربازان و مسلسل‌ها را از منطقه خارج کرد. تلاش نخست فقط بخشی از آن ماه طول کشیده بود. عقبنشینی هم به درخواست کشاورزان برای کمک نظامی پایان نداد.
خط زمانی
- پس از جنگ جهانی اول: برخی از سربازان بازگشته از جنگ به‌عنوان کشاورز در استرالیای غربی اسکان داده شدند.
- 1932: حدود 20,000 ایمو وارد مزارع شدند و خسارت به محصولات و حصارها را افزایش دادند.
- 2 نوامبر 1932: عملیات نظامی در کمپیون آغاز شد.
- 4 نوامبر 1932: هنگام کمین برای حدود 1,000 پرنده، یک مسلسل گیر کرد.
- 8 نوامبر 1932: پیرس نخستین تلاش نظامی را متوقف کرد.
- 12–13 نوامبر 1932: مداخله دوباره تأیید شد و سربازان عملیات را از سر گرفتند.
- 10 دسامبر 1932: مریدیت فراخوانده شد و عملیات نظامی پایان یافت.
- 1934: در یک دوره شش‌ماهه، 57,034 درخواست دریافت جایزه در چارچوب برنامه پرداخت جایزه برای کشتن ایمو ثبت شد.
- 1943 و 1948: درخواستهای دوباره برای کمک نظامی رد شدند.
آیا جنگ ایموی دومی هم رخ داد؟
در چارچوب عملیات سال 1932، تلاش نظامی دومی هم صورت گرفت. کشاورزان درخواست کمک بیشتری کردند و جیمز میچل، نخست‌وزیر ایالت استرالیای غربی، از آن‌ها حمایت کرد. مداخله دوباره در 12 نوامبر تأیید شد. عملیات در 13 نوامبر از سر گرفته شد و مریدیت در 10 دسامبر فراخوانده شد.
اگر شما عبارت «جنگ ایمو 2» را جست‌وجو می‌کنید، این بازگشت به میدان نکته تاریخی‌ای است که باید در نظر بگیرید. پس از عقبنشینی 8 نوامبر، نیروها همان ماه دوباره اعزام شدند. این اقدام، ازسرگیری تلاش برای رسیدگی به مشکل کشاورزی بود.
کشاورزان در سالهای 1934، 1943 و 1948 هم درخواست کمک نظامی کردند. دولت این درخواست‌ها را رد کرد. این تقاضاهای بعدی نشان می‌دهند که درخواست اعزام سرباز پس از 1932 هم ادامه داشت، اما به تصویب عملیات نظامی دیگری نینجامید.
تلفات جنگ ایمو چقدر بود؟
گزارش نهایی مریدیت، پس از شلیک 9,860 گلوله، مرگ تأییدشده 986 ایمو را ثبت کرد. این دو عدد را باید کنار هم نگه داشت. آن‌ها تعداد مرگ‌های تأییدشده گزارش‌شده و میزان مهمات مصرفی را نشان می‌دهند؛ نه تمام مرگ‌های احتمالی در میان پرندگانی که پس از زخمی‌شدن گریختند.
مریدیت همچنین مدعی شد که 2,500 ایموی زخمی بعداً مرده‌اند. این رقم اضافی محل اختلاف است. گرگ بایر، تاریخ‌نگاری که ویکی‌پدیای انگلیسی به او استناد می‌کند، این برآورد را تردیدبرانگیز و احتمالاً اغراق‌آمیز می‌داند. افزودن این رقم به شمار تأییدشده بدون توضیح، تفاوت مهمی را در شواهد پنهان می‌کند.
درباره تلفات انسانی، گزارش مریدیت پس از عملیات نخست هیچ تلفاتی در میان گروه نظامی ثبت نکرد. دامنه این گفته اهمیت دارد: این مطلب به گزارش او از تلاش نخست مربوط است. شما باید آن را جدا از آمار نهایی مرگ ایموها بخوانید.
چه کسی در جنگ ایمو پیروز شد؟
«ایموها پیروز شدند» تعبیر کوتاهی برای ناکامی کلی عملیات در کاهش مؤثر جمعیت پرندگان است. سلاح‌های سربازان کنترلی را که کشاورزان می‌خواستند فراهم نکردند. پرندگان هنگام کمین پراکنده شدند، یک مسلسل گیر کرد و نخستین اعزام نیرو با عقبنشینی پایان یافت.
ارزیابی مثبتی هم از عملیات وجود داشت. گزارشی در روزنامه کولگاردی ماینر، به تاریخ 23 اوت 1935، استدلال کرد که با وجود انتقادها، روش استفاده از مسلسل گندم باقی‌مانده را نجات داده بود. ویکی‌پدیای انگلیسی به این گزارش استناد می‌کند. این گزارش معیار دیگری برای موفقیت ارائه می‌دهد: حفاظت از محصولی که باقی مانده بود.
این ارزیابی‌ها درباره نتایج متفاوتی هستند. داوری معروف بر ناکارآمدی در کنترل جمعیت تمرکز دارد. دفاع روزنامه بر گندمی متمرکز بود که نجات یافت. هیچ‌کدام این ماجرا را به یک پیروزی نظامی متعارف تبدیل نمی‌کنند، اما این تفاوت به درک توصیف‌های متعارض از نتیجه آن کمک می‌کند.
جزئیاتی که در راهنماهای سفر پیدا نمی‌کنید
پیرس برای اعزام نیرو شروط مالی تعیین کرد. دولت ایالتی باید رفت‌وآمد سربازان را تأمین می‌کرد. کشاورزان باید هزینه غذا، اقامت و مهمات را می‌پرداختند. بنابراین، استفاده از نیروی نظامی با تعهدات مشخصی برای درخواست‌کنندگان کمک همراه بود.
گروه تلاش کرد با نصب یک مسلسل روی کامیون، ایموها را تعقیب کند. این تلاش شکست خورد، چون خودرو نمی‌توانست هم‌پای پرندگان حرکت کند و تکان‌های آن هم مانع نشانه‌گیری مؤثر می‌شد. امکان جابه‌جایی به‌تنهایی مشکل هدف‌گرفتن پرندگان با این سلاح را حل نکرد.
شرح فهرست‌نویسی یک فیلم خبری از آن دوره، که در کتابخانه ایالتی استرالیای غربی نگهداری می‌شود، تعقیب یک ایمو با خودرو را ثبت کرده است. سرعت آن 45 مایل بر ساعت اندازه‌گیری شد. این عدد، اندازه‌گیری گزارش‌شده از همان تعقیب فیلم‌برداری‌شده است؛ نمی‌توان آن را سرعت همه پرندگان حاضر در عملیات دانست.
ماجرای نامعمولی هم درباره مالیات وجود داشت. روزنامه‌های آن دوره که وندی پورتر، مدیر کتابخانه مردین، بررسی کرده است، گزارش دادند که دو کشاورز تلاش کردند مالیات خود را با ایمو بپردازند. درخواستشان رد شد. این پرندگان، علاوه بر حفاظت از محصولات، به بحث‌های مالی هم راه یافته بودند.
برنامه پرداخت جایزه، آمار اداری بسیار بزرگ‌تری به جا گذاشت. طی شش ماه در سال 1934، تعداد 57,034 درخواست دریافت جایزه برای کشتن ایمو ثبت شد. این عدد، شمار درخواست‌ها در چارچوب برنامه پرداخت جایزه است. نباید آن را با 986 مرگ تأییدشده در عملیات نظامی مریدیت اشتباه گرفت.
میم جنگ ایمو چه چیزهایی را نادیده می‌گیرد؟
عنوان «جنگ ایمو» که مطبوعات به کار بردند، تصویر چشمگیر سربازانی را بازتاب می‌دهد که علیه پرندگان از مسلسل استفاده می‌کردند. روایت کامل‌تر شامل کاهش قیمت گندم، کشاورزی سربازان سابق در زمین‌های واگذارشده برای اسکان و آسیب به حصارهایی است که راه ورود خرگوش‌ها به مزارع را هم باز می‌کرد. این جزئیات توضیح می‌دهند که چرا کشاورزان کمک خواستند.
روایت بیش‌ازحد ساده‌شده ممکن است آمارهای متفاوت تلفات را هم با یکدیگر ادغام کند. مریدیت 986 مرگ تأییدشده را گزارش کرد و جداگانه مدعی مرگ 2,500 پرنده زخمی دیگر شد. جدا نگه‌داشتن این اعداد، تفاوت میان شمار ثبت‌شده و برآورد مورد اختلاف را حفظ می‌کند.
پرسش‌های متداول
آیا جنگ ایمو یک جنگ واقعی بود؟
این رویداد یک عملیات نظامی واقعی برای کنترل حیات وحش در استرالیای غربی در سال 1932 بود. مطبوعات آن را «جنگ ایمو» نامیدند، اما جنگ میان کشورها نبود.
چند سرباز با ایموها جنگیدند؟
مریدیت فرماندهی یک گروه نظامی سه‌نفره را بر عهده داشت که به دو مسلسل لوئیس و 10,000 گلوله مجهز بود.
آیا در جنگ ایمو انسانی کشته شد؟
گزارش مریدیت پس از عملیات نخست، هیچ تلفات انسانی در میان گروه نظامی ثبت نکرد.
آیا استرالیا پس از 1932 دوباره تلاش کرد؟
کشاورزان در سالهای 1934، 1943 و 1948 درخواست کمک نظامی کردند. دولت هر سه درخواست را رد کرد.
منابع
- ویکی‌پدیا — جنگ ایمو tr.wikipedia.org
- ای‌بی‌سی نیوز — جنگ ایموی استرالیا پس از 90 سال الهام‌بخش فیلم سینمایی، شوخی و میم شده است abc.net.au
- فورسز نیوز — جنگ بزرگ ایمو: چگونه استرالیا از یک پرنده شکست خورد forcesnews.com
- ویکی‌پدیا — جنگ ایمو en.wikipedia.org
- کتابخانه ایالتی استرالیای غربی — استرالیای غربی به ایموها اعلان جنگ می‌کند purl.slwa.wa.gov.au
- ویکی‌پدیا — کمپیون، استرالیای غربی en.wikipedia.org
FAQ
آیا جنگ ایمو واقعی بود؟
بله. این عملیات نظامی برای کنترل حیات وحش در استرالیای غربی، از 2 نوامبر تا 10 دسامبر 1932 انجام شد. میان دو نوبت اعزام نیرو وقفه‌ای وجود داشت.
چه کسی در جنگ ایمو پیروز شد؟
ادعای پیروزی ایموها به ناکامی کلی عملیات در کاهش مؤثر جمعیت این پرندگان اشاره دارد. این رویداد عملیاتی برای کنترل حیات وحش بود، نه جنگ میان کشورها.
تلفات جنگ ایمو چقدر بود؟
گزارش نهایی مریدیت، مرگ تأییدشده 986 ایمو را با شلیک 9,860 گلوله ثبت کرد. ادعای دیگر او مبنی بر مرگ 2,500 پرنده زخمی محل اختلاف است. گزارش او پس از عملیات نخست، هیچ تلفاتی در میان نیروهای نظامی ثبت نکرد.
آیا جنگ ایموی دومی هم رخ داد؟
پس از عقبنشینی نخست در 8 نوامبر، دومین تلاش نظامی در 13 نوامبر 1932 آغاز شد. درخواستهای بعدی برای کمک نظامی در سالهای 1934، 1943 و 1948 رد شدند.
Image: TheGreatEmuWarcolage.png — 子ファース, Public domain
