باستان‌شناسی و اکتشافات

کتیبه گمشده کارکمیش؛ آیا آستیرو دوم پادشاه آن بود؟

پژوهش سال 2026 جانی مارکزی، آستیرو دوم را پادشاه سفارش‌دهنده کتیبه میخی گمشده کارکمیش معرفی می‌کند و او را جایگزین آستووالامانزا در انتساب پیشین می‌داند. این استدلال بر خوانش احتمالی یک نام شاهی و یک عنوان باقی‌مانده تکیه دارد، اما مفقود بودن نه قطعه مانع بازسازی متن کامل است.

8 دقیقه مطالعه3 منبعتاریخ انتشار: 15 نوامبر 2026آخرین بررسی: 15 نوامبر 2026
تیم تحریریهٔ Köküne Kadar TVاصول ما در استفاده از منابع
کتیبه گمشده کارکمیش؛ آیا آستیرو دوم پادشاه آن بود؟
Stele with hieroglyphic Luwian inscription of King Suhi of Karkamish, 10th century BC, basalt, from Kelekli (Turkey), purchase or donation 1918, VA 8477, Vorderasiatisches Museum Berlin.jpg

پژوهش سال 2026 جانی مارکزی پیشنهاد می‌کند که آستیرو دوم دستور ساخت کتیبه میخی گمشده کارکمیش (Karkamış) را داده است. آستیرو دوم پادشاه ماقبل آخر این شهر بود و پیش از 738 پیش از میلاد حکومت می‌کرد. این انتساب جای شناسایی پیشین با آستووالامانزا را می‌گیرد؛ پادشاهی که زمان حکومتش را حدود 950 پیش از میلاد می‌دانند.

این تغییر بر یک نام احتمالی پادشاه، یک عنوان شاهی و پیوندی محل اختلاف میان یادمان‌ها تکیه دارد. اگر شما این سرنخ‌ها را دنبال کنید، روشن می‌شود که چرا انتساب کتیبه تغییر کرده است. ده قطعه بازالتی آن نیز سرگذشتی از کشف، ناپدید شدن و بازیابی بخشی از مجموعه دارند. این سرگذشت محدودیت‌های تفسیر تازه را توضیح می‌دهد.

انتساب کتیبه چه تغییری کرده است؟

مارکزی بررسی تازه خود را در صفحات 44–45 کتاب سال 2026 با عنوان کارکمیش هیتی‌ها در کنار فرات منتشر کرد. او پیشنهاد می‌کند کتیبه به‌جای دوره آستووالامانزا، به دوره آستیرو دوم نسبت داده شود. این دو، پادشاهانی متفاوت‌اند و در گاه‌شماری کارکمیش فاصله زمانی چشمگیری با یکدیگر دارند.

انتساب قدیمی بر نام پادشاهی تکیه داشت که پیش‌تر آساتوواتمایس خوانده می‌شد. این نام اکنون آستووالامانزا خوانده می‌شود. باید تغییر خوانش نام را از استدلال مارکزی جدا کرد: اصلاح خوانش نام یک پادشاه، او را به آستیرو دوم تبدیل نمی‌کند.

مارکزی بازسازی پیشین یادمان را نیز به چالش می‌کشد. در تفسیر قدیمی، قطعه‌های میخی به پایه‌ای روی پیکره شیر مرتبط دانسته می‌شدند که هیروگلیف‌های لووی بر آن بود. مارکزی معتقد است قطعه‌های میخی و آثار هیروگلیفی به یادمان‌های متفاوتی تعلق داشتند. بنابراین، بازنگری او هم سفارش‌دهنده پیشنهادی را تغییر می‌دهد و هم رابطه میان اشیا را.

چه شواهدی به آستیرو دوم اشاره دارند؟

قطعه نخست چیزی را در خود دارد که مارکزی آن را نام احتمالی یک پادشاه می‌خواند: ás-t[i-ru]. این شاهدی برای انتساب است، نه نامی که کامل باقی مانده باشد و به‌تنهایی مسئله را حل کند.

سرنخ دوم در قطعه چهارم دیده می‌شود. این قطعه عنوان «شاه کارکمیش» را دارد. مارکزی در انتساب خود، این عنوان شاهی را در کنار نام احتمالی قطعه نخست قرار می‌دهد. استدلال او به خواندن این عناصر باقی‌مانده در چارچوب یک کتیبه تکه‌تکه وابسته است.

آستیرو دوم پادشاه ماقبل آخر کارکمیش بود و پیش از 738 پیش از میلاد حکومت می‌کرد. شناسایی او به‌عنوان سفارش‌دهنده، کتیبه را در دوره متأخر تاریخ شاهان شهر قرار می‌دهد. در مقابل، ارتباط پیشین با آستووالامانزا، کتیبه را به حدود دوره‌ای می‌برد که برای حکومت آن پادشاه در نظر گرفته‌اند؛ یعنی تقریباً 950 پیش از میلاد.

بنابراین، شما باید عبارت «آستیرو دوم دستور ساخت آن را داد» را نتیجه پیشنهادی پژوهش مارکزی بدانید. نام احتمالی و عنوان شاهی، مبانی اعلام‌شده این نتیجه‌اند. قطعه‌های مفقود همچنان مانع بازسازی متنی پیوسته می‌شوند؛ متنی که شاید ارزیابی عبارت‌های کتیبه را آسان‌تر می‌کرد.

چرا جدا دانستن یادمان‌ها اهمیت دارد؟

تفسیر پیشین، دو نوع خط را بر پایه یک رابطه فیزیکی فرضی به هم پیوند می‌داد. قطعه‌های میخی به پایه‌ای روی پیکره شیری مرتبط دانسته می‌شدند که هیروگلیف‌های لووی داشت.

مارکزی این ترکیب را رد می‌کند و آثار را متعلق به یادمان‌های جداگانه می‌داند. در تفسیر او، دیگر نمی‌توان از طریق پیوند قدیمی با شیرِ دارای هیروگلیف، هویت پادشاهِ کتیبه میخی را تعیین کرد. در عوض، باید کتیبه میخی را بر اساس نشانه‌ها و عنوان‌های باقی‌مانده خودش سنجید.

شما می‌توانید این مسئله را با تطبیق برگه‌های جداشده با یک سند در زندگی روزمره مقایسه کنید. اگر برگه‌ها به سندهای متفاوتی تعلق داشته باشند، اطلاعات یکی نمی‌تواند خودبه‌خود نویسنده دیگری را مشخص کند. جدا کردن قطعه‌های میخی از یادمان هیروگلیفی در بررسی مارکزی نیز پیامدی مشابه برای انتساب به آستووالامانزا دارد.

قطعه‌ها چگونه کشف و گم شدند؟

گروهی از موزه بریتانیا در سال‌های 1911–1912 ده قطعه بازالتی را در اطراف دروازه آب کارکمیش کشف کرد. این قطعه‌ها شواهد مادی کتیبه مورد بحث را تشکیل می‌دهند. محل کشف آن‌ها بخشی از شواهد ارتباطشان با شهر باستانی است.

از این ده قطعه، نه قطعه همچنان مفقود است. یکی از آن‌ها در سال 2012 دوباره در انبار موزه تمدن‌های آناتولی در آنکارا شناسایی شد. بنابراین، «گمشده» خواندن کتیبه به وضعیت بیشتر قطعه‌های شناخته‌شده آن اشاره دارد، نه ناپدید شدن همه قطعه‌ها.

وقتی شما شواهد را در ذهن مجسم می‌کنید، این تفاوت اهمیت پیدا می‌کند. شیء باقی‌مانده در آنکارا قطعه کوچکی از بازالت است، درحالی‌که شواهد مادی در دسترس از کل کتیبه بسیار ناقص‌تر است. بازیابی آن، مجموعه ده‌قطعه‌ای را دوباره کامل نکرد و امکان خواندن متن کامل را فراهم نساخت.

جزئیاتی که در کتاب‌های راهنما پیدا نمی‌کنید

قطعه آنکارا فقط 15.5 × 12 سانتی‌متر اندازه دارد. این ابعاد کوچک، تصور روشنی از شیء باقی‌مانده می‌دهد. بحثی درباره پادشاهان، سنت‌های نوشتاری و انتساب یک یادمان، اکنون قطعه‌ای از بازالت را هم در بر می‌گیرد که می‌توان کوچکی آن را با همین دو اندازه توصیف کرد.

دو نشانه باقی‌مانده، GAŠAN و GAR، به‌عنوان آغاز عنوان کوبابا، یعنی «ملکه کارکمیش»، خوانده می‌شوند. این دو نشانه نوع دیگری از اطلاعات را در مقایسه با نام پیشنهادی پادشاه حفظ کرده‌اند. در اینجا نشانه‌های باقی‌مانده به عنوان کوبابا و شهر مربوط‌اند و نام پادشاه سفارش‌دهنده را مستقیماً بیان نمی‌کنند.

خط کتیبه شواهدی از سنت‌های متفاوت کاتبان را نیز حفظ کرده است. شیوه نوشتن نام شهر بازتاب‌دهنده رسم آشوری است. شکل نشانه GAŠAN سنت کاتبان هیتی را نشان می‌دهد. هر دو مشاهده به همان قطعه کوچک باقی‌مانده مربوط‌اند.

تاریخ انتشار کتیبه نیز نکته دیگری دارد. در سال 1952، مستندسازی قطعه‌های مفقود فقط از طریق عکس‌های قالب‌های کاغذی ممکن بود. این عکس‌ها تصاویر قالب‌های تهیه‌شده از سنگ‌ها هستند، نه عکس خود سنگ‌های مفقود. این تفاوت به درک اهمیت قطعه شناسایی‌شده در آنکارا کمک می‌کند.

چرا آستیرو دوم خط میخی را انتخاب کرده بود؟

مارکزی پیشنهاد می‌کند که نفوذ فرهنگی آشور در سده هشتم پیش از میلاد، انتخاب خط میخی از سوی آستیرو دوم را توضیح می‌دهد. این تفسیر به انتخاب احتمالی خط از سوی فرمانروا مربوط است. این نظر همراه با انتساب پیشنهادی مطرح می‌شود و گفته‌ای باقی‌مانده از خود پادشاه درباره قصدش نیست.

خط قطعه آنکارا امکان مقایسه مفیدی با این پیشنهاد فراهم می‌کند. شیوه نوشتن نام شهر بازتاب‌دهنده رسم آشوری است، درحالی‌که نشانه GAŠAN سنت هیتی را نشان می‌دهد. این جزئیات روشن می‌کنند که چرا در کنار پرسش از هویت سفارش‌دهنده، خط کتیبه نیز شایسته توجه است.

به گفته مارکزی، هیچ نمونه شناخته‌شده دیگری از یک یادمان میخی به سفارش فرمانروایی از دوره هیتی‌های متأخر وجود ندارد. این ارزیابی به قطعه‌ها اهمیت ویژه‌ای می‌دهد. تفسیر آن‌ها هم به هویت یک پادشاه مربوط می‌شود و هم به کاربرد خط میخی در یک یادمان شاهی از دوره هیتی‌های متأخر.

جایگاه کارکمیش در این تاریخ کجاست؟

کارکمیش در کرانه غربی فرات و در مرز ترکیه و سوریه قرار دارد. محوطه باستانی تقریباً 90 هکتار وسعت دارد. حدود 55 هکتار آن در ترکیه و 35 هکتار در سوریه است. بنابراین، شهر باستانی در دو سوی مرز امروزی امتداد دارد.

آخرین پادشاه شهر پیسیری بود. سارگون دوم، پادشاه آشور، در سال 717 پیش از میلاد و در دوره حکومت پیسیری، کارکمیش را فتح کرد. جایگاه آستیرو دوم به‌عنوان پادشاه ماقبل آخر، سفارش‌دهنده پیشنهادی را پیش از این آخرین دوره حکومت و فتح شهر قرار می‌دهد.

کاوش‌های معاصر بخش دیگری از گاه‌شماری محوطه را تشکیل می‌دهند. پاک‌سازی مین‌ها در فوریه 2011 به پایان رسید. کاوش‌ها در سپتامبر 2011 زیر نظر نیکولو مارکتی از سر گرفته شد. شناسایی قطعه باقی‌مانده کتیبه در آنکارا نیز پس از آن، در سال 2012، انجام گرفت.

خط زمانی

  • حدود 950 پیش از میلاد: دوره‌ای که برای حکومت آستووالامانزا، پادشاه مرتبط با انتساب قدیمی، در نظر گرفته می‌شود.
  • پیش از 738 پیش از میلاد: دوره حکومت آستیرو دوم که مارکزی پیشنهاد می‌کند کتیبه به آن نسبت داده شود.
  • 717 پیش از میلاد: سارگون دوم در دوره حکومت پیسیری، آخرین پادشاه کارکمیش، شهر را فتح می‌کند.
  • 1911–1912: گروهی از موزه بریتانیا ده قطعه میخی را نزدیک دروازه آب کشف می‌کند.
  • 1952: عکس‌های قالب‌های کاغذی، قطعه‌های مفقود را در یک اثر منتشرشده مستند می‌کنند.
  • 2012: یک قطعه بازالتی دوباره در انبار موزه‌ای در آنکارا شناسایی می‌شود.
  • 2026: مارکزی تفسیر و انتساب تازه خود را منتشر می‌کند.

پرسش‌های متداول

کدام پادشاه دستور ساخت کتیبه گمشده کارکمیش را داد؟

پژوهش سال 2026 مارکزی، آستیرو دوم را پیشنهاد می‌کند که پیش از 738 پیش از میلاد حکومت می‌کرد. خوانش احتمالی نام او بر قطعه نخست و عنوان «شاه کارکمیش» بر قطعه چهارم، پشتوانه این انتساب‌اند.

در انتساب قدیمی کدام پادشاه مطرح بود؟

در انتساب پیشین، آستووالامانزا مطرح بود که نامش قبلاً آساتوواتمایس خوانده می‌شد. در فهرست شاهان کارکمیش، زمان حکومت او حدود 950 پیش از میلاد در نظر گرفته می‌شود. بنابراین، پیشنهاد مارکزی پادشاهی متفاوت و بستری تاریخی متأخرتر را مطرح می‌کند.

قطعه‌های میخی چگونه به شیرِ دارای هیروگلیف مرتبط شده بودند؟

تفسیر قدیمی، قطعه‌های میخی را به پایه‌ای روی پیکره شیری مرتبط می‌دانست که هیروگلیف‌های لووی داشت. مارکزی استدلال می‌کند که آن‌ها از یادمان‌های جداگانه آمده‌اند.

آیا امروز می‌توانید متن کامل را بخوانید؟

قطعه‌های مفقود مانع بازسازی متنی پیوسته می‌شوند. یکی از ده قطعه در آنکارا باقی مانده و نه قطعه همچنان مفقود است. نشانه‌ها و عنوان‌های منفرد به تفسیر کمک می‌کنند، اما متن کامل کتیبه را بازنمی‌گردانند.

منابع

  1. دانشگاه بولونیا، جانی مارکزی، کتیبه میخی هیتی متأخر از کارکمیش، رکورد پژوهش و چکیده cris.unibo.it
  2. جانی مارکزی، پژوهش سال 2026 و مدخل مرتبط در فهرست آثارِ کارکمیش هیتی‌ها در کنار فرات cris.unibo.it
  3. ویکی‌پدیا، «کارکمیش»، جغرافیا، گاه‌شماری شاهان و تاریخ کاوش‌ها en.wikipedia.org

FAQ

کدام پادشاه دستور ساخت کتیبه گمشده کارکمیش را داد؟

پژوهش سال 2026 جانی مارکزی، آستیرو دوم را پیشنهاد می‌کند؛ پادشاه ماقبل آخر کارکمیش که پیش از 738 پیش از میلاد حکومت می‌کرد. این انتساب بر خوانش احتمالی نام او و عنوان «شاه کارکمیش» استوار است.

پیش‌تر کتیبه را به چه کسی نسبت می‌دادند؟

کتیبه پیش‌تر به آستووالامانزا نسبت داده می‌شد؛ نامی که قبلاً آساتوواتمایس خوانده می‌شد. در فهرست شاهان کارکمیش، زمان حکومت او حدود 950 پیش از میلاد در نظر گرفته می‌شود.

چرا این کتیبه را گمشده می‌نامند؟

گروهی از موزه بریتانیا در سال‌های 1911–1912 ده قطعه بازالتی پیدا کرد. یکی از آن‌ها در سال 2012 دوباره در انبار موزه‌ای در آنکارا شناسایی شد، اما نه قطعه همچنان مفقود است.

آیا می‌توان متن کامل کتیبه را خواند؟

قطعه‌های مفقود مانع بازسازی متنی پیوسته می‌شوند. بااین‌حال، نشانه‌های منفرد، یک نام احتمالی پادشاه و یک عنوان شاهی به تفسیر شواهد باقی‌مانده کمک می‌کنند.

Image: Stele with hieroglyphic Luwian inscription of King Suhi of Karkamish, 10th century BC, basalt, from Kelekli (Turkey), purchase or donation 1918, VA 8477, Vorderasiatisches Museum Berlin.jpg — Neoclassicism Enthusiast, CC BY-SA 4.0

هم‌رسانی

خطایی در این مقاله دیدید؟ به ما بگویید →

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه شده است. هر اطلاعات با منابع مقایسه شد و هیچ جمله‌ای بدون منبع منتشر نشد. اگر خطایی دیدید برای ما بنویسید. اصول ما در استفاده از منابع · برایمان بنویسید →

مقاله‌های مرتبط