آگارتا واقعیت دارد؟ ریشه‌ها و شواهد پادشاهی پنهان

وجود آگارتا (Agarta) به‌عنوان یک تمدن زیرزمینی واقعی اثبات نشده است. داستان مدرن و مستند آن در سال 1873 آغاز می‌شود؛ با شهری که اصلاً زیر زمین نبود. کتاب‌های بعدی این مکان را به پادشاهی پنهانی زیر هیمالیا تبدیل کردند که فرمانروایی معنوی بر آن حکومت می‌کرد. این تفاوت مهم است: شواهدی که نشان می‌دهند نویسنده‌ای آگارتا را توصیف کرده، تاریخ افسانه را مستند می‌کنند. این شواهد به‌خودی‌خود وجود آن پادشاهی را ثابت نمی‌کنند.

اگر شما به ترکیه (Türkiye) سفر کنید، درینکویو (Derinkuyu) به این پرسش زمینه‌ای ملموس می‌دهد. این شهر زیرزمینی در 30 کیلومتری جنوب نوشهیر (Nevşehir) قرار دارد و عمق آن به حدود 85 متر می‌رسد. این اندازه‌ها یک مکان واقعی را توصیف می‌کنند. ادعاهایی که آن را به آگارتا پیوند می‌دهند، به بررسی جداگانه نیاز دارند.

ریشه افسانه آگارتا چیست؟

قدیمی‌ترین نقطه آغاز مستند روایت مدرن، کتاب پسران خدا، با عنوان اصلی Les fils de Dieu، نوشته لویی ژاکولیو در سال 1873 است. او نام آسگارتا را برای پایتختی باستانی و ویران‌شده در هند به کار برد. آسگارتای او تمدنی نبود که زیر زمین زندگی کند. وقتی این نسخه نخستین را کنار روایت‌های بعدی می‌خوانید، تغییر چشمگیر محل وقوع داستان روشن می‌شود.

ژاکولیو ادعا کرد دوستان برهمن او دست‌نوشته‌هایی را به او نشان داده‌اند که 15,000 سال از تاریخ هند را شرح می‌دادند. این ادعا بخشی از روایت خود اوست. شباهت روایت او با اسطوره‌شناسی واقعی هند محدود توصیف شده است. بنابراین شما باید میان ادعای او درباره دست‌نوشته‌های باستانی و انتشار مستند کتاب خودش تفاوت بگذارید.

یکی از توضیح‌های پیشنهادی، نام آگارتا را به آسگارت، یکی از صورت‌های نوشتاری آسگارد، مرتبط می‌داند. این صرفاً یک پیشنهاد ریشه‌شناختی است و منشأ قطعی نام محسوب نمی‌شود. نباید با تکیه بر آن، داستان ژاکولیو را مدرکی برای وجود سنتی قدیمی‌تر درباره جهانی زیرزمینی دانست.

کدام کتاب آگارتا را به پادشاهی زیرزمینی تبدیل کرد؟

الکساندر سن‌ایو دالویدر در کتاب مأموریت هند در اروپا، با عنوان اصلی Mission de l’Inde en Europe، که در سال 1886 منتشر شد، افسانه را به زیر زمین برد. آگارتای او از شهرهایی بزرگ در زیر هیمالیا (Himalayalar) تشکیل می‌شد. فرمانروایی معنوی به نام براهماتما (Brahâtma) بر این پادشاهی پنهان حکومت می‌کرد. این تصور با پایتخت ویران‌شده هندی در روایت ژاکولیو تفاوت داشت.

سن‌ایو همچنین کتابخانه‌هایی را توصیف کرد که کهن‌ترین دانش بشر را در کتاب‌هایی حک‌شده بر سنگ نگه می‌داشتند. وجود این کتابخانه‌ها به پادشاهی او نقشی فراتر از پناهگاهی زیرزمینی می‌داد. در روایت او، آگارتا جایی بود که دانش باستانی زیر نظر اقتداری معنوی محفوظ می‌ماند.

سن‌ایو نسخه سال 1886 را از انتشار خارج کرد. کتاب در سال 1910، پس از مرگ او، دوباره منتشر شد. این سابقه انتشار به شما کمک می‌کند مسیر دسترسی خوانندگان بعدی به نسخه زیرزمینی افسانه را دنبال کنید. این تاریخچه، گردش یک روایت باطنی را مستند می‌کند، اما وجود فیزیکی شهرهای آن را ثابت نمی‌کند.

خط زمانی

• 1873: لویی ژاکولیو در پسران خدا، آسگارتا را شهری باستانی توصیف کرد که زیر زمین نبود.
• 1886: سن‌ایو دالویدر در مأموریت هند در اروپا پادشاهی‌ای زیر هیمالیا را توصیف کرد.
• 1910: کتاب سن‌ایو که از انتشار خارج شده بود، پس از مرگ او دوباره منتشر شد.
• 1922: فردیناند اوسندوفسکی با کتاب جانوران، انسان‌ها و خدایان روایت آگارتی را به دست مخاطبان بیشتری رساند.
• 2007: کالین سامرهایز و پیتر بیچینگ، داستان‌های پایگاه مخفی نازی‌ها در جنوبگان را با شواهد تاریخی بررسی کردند.

آگارتا کجاست؟ نقشه آگارتا چه چیزی را می‌تواند ثابت کند؟

سن‌ایو پادشاهی خود را زیر هیمالیا قرار می‌داد. ویکی‌پدیای ترکی آگارتا را تشکیلاتی افسانه‌ای و زیرزمینی معرفی می‌کند که با تبت (Tibet) و آسیای مرکزی (Orta Asya) ارتباط دارد و بنا بر ادعا درون رشته‌کوه‌های آسیا قرار گرفته است. نسخه‌های دیگر، ورودی‌هایی در تبت، گبی (Gobi)، جیزه (Gize) و قطب‌ها برای آن در نظر می‌گیرند. این مکان‌ها یک جغرافیای منسجم و واحد نمی‌سازند.

اوسندوفسکی در فصل 46 کتاب جانوران، انسان‌ها و خدایان این ابهام را آشکارا بیان کرد. او نوشت که هیچ‌کس نمی‌داند آگارتا کجاست. گزارش‌هایی که او نقل می‌کرد به مکان‌های متفاوتی، از جمله افغانستان و هند، اشاره داشتند. بنابراین صرف نام بردن از چند منطقه، روایت او را به نشانی قطعی تبدیل نمی‌کند.

نقشه‌ای که بر پایه این ادعاها ترسیم شود، مکان‌هایی از نسخه‌های مختلف افسانه را کنار هم می‌گذارد. جایگاه هیمالیایی در روایت سن‌ایو و گزارش‌های متناقض اوسندوفسکی باید همچنان به صاحبانشان نسبت داده شوند. اگر هر ورودی پیشنهادی را بخشی از شبکه‌ای تأییدشده بدانیم، ابهامی را حذف کرده‌ایم که در خود روایت‌ها وجود دارد.

مردم آگارتا و فرمانروای آن چه کسانی هستند؟

در روایت سن‌ایو، براهماتما فرمانروای معنوی پادشاهی است. اوسندوفسکی برای «پادشاه جهان» نام براهیتما (Brahytma) را به کار می‌برد. در فصل 46، ماهیتما (Mahytma)، که رویدادهای آینده را می‌داند، و ماهینگا (Mahynga)، که علت‌های آن رویدادها را هدایت می‌کند، به این فرمانروا کمک می‌کنند. این‌ها شخصیت‌های همان نظام اعتقادی نقل‌شده‌اند.

یکی از اعداد روایت اوسندوفسکی به دقت ویژه‌ای نیاز دارد. اشاره او به 800 میلیون نفر درباره کسانی است که بنا بر ادعا، پادشاه جهان به‌طور نامرئی بر آن‌ها در سطح زمین حکومت می‌کند. این عدد شمار ساکنان زیرزمینی آگارتا نیست. معرفی آن به‌عنوان جمعیت پادشاهی، معنای متن را تغییر می‌دهد.

اوسندوفسکی چگونه افسانه را گسترش داد؟

فردیناند اوسندوفسکی، نویسنده لهستانی، کتاب جانوران، انسان‌ها و خدایان، با عنوان اصلی Beasts, Men and Gods، را در سال 1922 منتشر کرد. او نام آگارتی را به کار برد و کتابش به آشنایی طیف گسترده‌ای از خوانندگان با این افسانه کمک کرد. بخش پنجم کتاب شامل فصل‌های 46–49 است که به پادشاه جهان و پادشاهی زیرزمینی اختصاص دارند.

در فصل 46 روایتی آمده است که در آن فردی از قوم سویوت، دهانه‌ای دودآلود را نزدیک دریاچه نوگان کول به اوسندوفسکی نشان می‌دهد. گفته می‌شد این دهانه به آگارتی راه دارد. عناصر مشخص این گزارش، دیدار نقل‌شده، دریاچه و دهانه هستند. شناسایی آن دهانه به‌عنوان ورودی پادشاهی، همچنان ادعایی درون روایت اوست.

همین فصل همچنین اذعان می‌کند که جای آگارتا ناشناخته بود. این اذعان در ارزیابی داستان ورودی دودآلود اهمیت دارد. گزارش یک دهانه در نزدیکی دریاچه‌ای با نام مشخص، ابهام گسترده‌تری را که خود اوسندوفسکی درباره جای پادشاهی ثبت کرده بود، برطرف نمی‌کند.

آگارتا چه ارتباطی با شامبالا دارد؟

کارولینا ماریا هس و پشمیسواف شیرادزان، آگارتا را در چارچوب برداشت سنت‌های باطنی غرب از اسطوره بودایی شامبالا (Şambala) بررسی می‌کنند. چارچوب دانشگاهی آن‌ها این افسانه را در تاریخ تفسیرها جای می‌دهد. این نگاه توضیح می‌دهد که چرا جایگاه هیمالیایی افسانه، هم به بحث اندیشه‌های دینی و باطنی مربوط است و هم به تاریخ ادبیات.

پژوهش آن‌ها همچنین به تونل‌های عظیم روایت سن‌ایو می‌پردازد. بنا بر ادعا، این تونل‌ها پادشاهی هیمالیایی را به قاره‌های دیگر متصل می‌کردند. گفته می‌شد فقط کسانی به آن‌ها دسترسی داشتند که به دانش پنهان تشرف یافته بودند. این محدودیت بخشی از ادعاست؛ مدرکی مستقل برای وجود تونل‌ها فراهم نمی‌کند.

آیا درینکویو یکی از شهرهای آگارتاست؟

درینکویو نمونه‌ای مستند از معماری زیرزمینی است. طبق اطلاعات وزارت فرهنگ و گردشگری، این شهر در 30 کیلومتری جنوب نوشهیر قرار دارد و تا حدود 85 متر زیر زمین امتداد می‌یابد. در توصیف آن، مدرسه‌ای برای مبلغان مذهبی در طبقه دوم و کلیسایی با نقشه صلیبی در یکی از طبقات پایین‌تر آمده است.

ویکی‌پدیای ترکی ادعایی را نقل می‌کند که تونل‌های نوشهیر را به آگارتا مرتبط می‌داند. این ارتباط در آنجا یافته‌ای تأییدشده در باستان‌شناسی معرفی نمی‌شود. توصیف وزارتخانه از درینکویو نیز هیچ ارتباطی با آگارتا مطرح نمی‌کند. شما می‌توانید ویژگی‌های فیزیکی این شهر زیرزمینی را بپذیرید، بی‌آنکه داستان جداگانه یک پادشاهی پنهان را قبول کنید.

به تفاوت ساده میان محل وقوع داستان یک کتاب و نشانی یک خیابان فکر کنید. آسگارتای ژاکولیو و پادشاهی سن‌ایو در روایت‌های خود جای مشخصی دارند. درینکویو موقعیتی مستند نسبت به نوشهیر و عمقی تقریبی و اندازه‌گیری‌شده دارد. زیرزمینی بودن مشترک، این توصیف‌های متفاوت را به جای یکدیگر نمی‌نشاند.

ادعای وجود آگارتا در جنوبگان چیست؟

برخی روایت‌های آگارتا، این افسانه را به ادعاهای وجود پایگاهی مخفی متعلق به نازی‌ها در جنوبگان (Antarktika) پیوند می‌دهند. کالین سامرهایز و پیتر بیچینگ داستان این پایگاه را در پژوهش سال 2007 خود با عنوان پایگاه هیتلر در جنوبگان: افسانه و واقعیت بررسی کردند. آن‌ها نتیجه گرفتند که هیچ پایگاه مخفی آلمانی در دوران جنگ در سرزمین شهبانو ماود (Dronning Maud Toprakları) وجود نداشته است.

پژوهش آن‌ها به عملیات های‌جامپ (Highjump) در سال‌های 1946–1947 نیز پرداخت. آن‌ها دریافتند که هدف عملیات، آماده‌سازی نیروی دریایی ایالات متحده برای جنگ احتمالی در شرایط شمالگان بود. این عملیات حمله به پایگاه مخفی ادعایی در جنوبگان نبود. استفاده از عملیات به‌عنوان شاهدی برای وجود آن پایگاه، با ارزیابی تاریخی آن‌ها در تضاد است.

لرزه‌شناسی درباره زمین توخالی چه می‌گوید؟

برداشت مبتنی بر زمین توخالی از آگارتا با اندازه‌گیری‌های لرزه‌ای سازگار نیست. سازمان زمین‌شناسی بریتانیا توضیح می‌دهد که امواج S با سرعت تقریبی 4.5 کیلومتر بر ثانیه در گوشته حرکت می‌کنند. این امواج نمی‌توانند از هسته بیرونی مایع عبور کنند. این مشاهدات، لایه‌های درونی زمین را با ویژگی‌های فیزیکی متفاوت توصیف می‌کنند.

این شواهد مشخصاً به نسخه زمین توخالی مربوط‌اند. فضاهای زیرزمینی مستند درینکویو، اندازه‌گیری‌های مربوط به گوشته و هسته بیرونی را نقض نمی‌کنند. یک شهر زیرزمینی واقعی و ادعای توخالی بودن یک سیاره، مقیاس‌هایی بسیار متفاوت دارند؛ حتی وقتی هر دو در بحث‌های مربوط به آگارتا مطرح می‌شوند.

جزئیاتی که در راهنماهای سفر پیدا نمی‌کنید

سن‌ایو آگارتا، با صورت نوشتاری Agarttha، را مکانی دور از دسترس خشونت و هرج‌ومرج معنا می‌کرد. این معنا به پادشاهی او، علاوه بر جایگاهی زیر هیمالیا، آرمانی محافظت‌کننده می‌داد. کتابخانه‌های دارای کتاب‌های سنگی او با همین تصور همخوان‌اند: بنا بر ادعا، دانش درون قلمرویی محفوظ از آشوب نگهداری می‌شد.

دو جزئیات کوچک نیز جلوی سوءبرداشت‌های بزرگ را می‌گیرند. آسگارتای ژاکولیو در سال 1873 روی زمین بود. عدد 800 میلیون در نوشته اوسندوفسکی هم به کسانی اشاره داشت که بنا بر ادعا در سطح زمین زیر فرمان بودند. هیچ‌یک از این دو جزئیات، تصویر آشنای جمعیتی عظیم و مستند درون زمین را تأیید نمی‌کند.

پرسش‌های متداول

آیا آگارتا یک تمدن زیرزمینی واقعی است؟

وجود آگارتا به‌عنوان یک تمدن زیرزمینی واقعی اثبات نشده است. روند مستند شکل‌گیری روایت مدرن آن از آسگارتای ژاکولیو در سال 1873 آغاز می‌شود و به پادشاهی زیرزمینی سن‌ایو و روایت آگارتی اوسندوفسکی می‌رسد.

می‌گویند آگارتا کجاست؟

سن‌ایو آن را زیر هیمالیا قرار می‌داد. روایت‌های دیگر از ورودی‌هایی در تبت، گبی، جیزه و قطب‌ها نام می‌برند. اوسندوفسکی نوشته بود که جای آن ناشناخته است.

آیا درینکویو وجود آگارتا را ثابت می‌کند؟

خیر. درینکویو یک شهر زیرزمینی مستند در نزدیکی نوشهیر است. وزارتخانه عمق، مدرسه و کلیسای آن را توصیف می‌کند، بی‌آنکه آن را بخشی از آگارتا بداند.

کدام کتاب‌ها افسانه آگارتا را شکل دادند؟

کتاب‌های اصلی عبارت‌اند از پسران خدا اثر ژاکولیو، مأموریت هند در اروپا اثر سن‌ایو و جانوران، انسان‌ها و خدایان اثر اوسندوفسکی. تاریخ انتشار آن‌ها به‌ترتیب 1873، 1886 و 1922 است.

منابع

1. ویکی‌پدیا — آگارتا en.wikipedia.org
2. ویکی‌پدیای ترکی — آگارتا tr.wikipedia.org
3. سایمون اند شوستر / اینر تردیشنز — پادشاهی آگارتا simonandschuster.net
4. فردیناند اوسندوفسکی، پروژه گوتنبرگ — جانوران، انسان‌ها و خدایان gutenberg.org
5. کارولینا ماریا هس و پشمیسواف شیرادزان، مخزن دانشگاه یاگیلونیا — کاوش‌هایی در رؤیاهای باطنی هیمالیا ruj.uj.edu.pl
6. وزارت فرهنگ و گردشگری، ریاست منطقه کاپادوکیه — شهر زیرزمینی درینکویو kapadokyaalan-arsiv.ktb.gov.tr
7. کالین سامرهایز و پیتر بیچینگ، پولار رکورد — پایگاه هیتلر در جنوبگان: افسانه و واقعیت wikileaks.org
8. سازمان زمین‌شناسی بریتانیا — زمین‌لرزه‌ها چگونه شناسایی، مکان‌یابی و اندازه‌گیری می‌شوند؟ bgs.ac.uk

FAQ

Image: Agartha and Shambhala, Land of Advanced Races, Raymond Bernard.png — Walter Siegmeister, Public domain