در کاوش‌های هوربورگ-ویر، 14 گور متعلق به بزرگسالان و کودکان و دو محل دفن اسب کشف شد؛ در میان یافته‌ها شمشیر، سپر و زیورآلات طلا و نقره وجود دارد. به گفته پژوهشگران، این گورستان بر شواهد محدود درباره جوامع آلزاس در فاصله پایان حکومت روم و آغاز دوره مروونژی می‌افزاید.

باستان‌شناسان سودانی و لهستانی پلکان باشکوه، دیوارهای پشتیبان و بخشی از کف اصلی کلیسای جامع بزرگ دنقولای قدیم را آشکار کردند. بقایای کلیسای دیگری که در طبقه بالای ساختمان مجاور یافت شده نیز اطلاعات تازه‌ای درباره معماری مذهبی نوبیای قرون وسطی ارائه می‌کند.

در سکونتگاهی با قدمت حدود 2.000 سال در منکوت، سنجاق‌سینه‌ها، قالب‌های ساخت زیورآلات، سفال‌ها و سکه‌هایی یافت شد. قالب‌های سربی مورد استفاده برای ساخت سنجاق‌سینه، شواهدی درباره تولید صنایع دستی در دوره رومی در این منطقه و ارتباطات تجاری احتمالی با شهر نزدیک چستر ارائه می‌کنند.

به گفته پژوهشگران، اسکلت انسانی که در بقایای بنایی محصور با سنگ در قین‌گوا پیدا شد، تأیید می‌کند که این محوطه به‌عنوان کلیسا و گورستان استفاده می‌شده است. هرچند معماری بنا به سال‌های 1100–1300 اشاره دارد، برای تاریخ‌گذاری دقیق به بررسی‌های بیشتری نیاز است؛ این کشف شواهد تازه‌ای درباره زندگی مذهبی مهاجران اسکاندیناویایی فراهم می‌کند.

سگک فلزی کمربندی که در جنگل تسِتسین پیدا شد، بر اساس تزئینات و ویژگی‌های ساختش به سده‌های ۲ تا ۳ میلادی تاریخ‌گذاری شد. به گفته پژوهشگران، این یافته که ممکن است متعلق به یک جنگجوی سوارکار سارمات باشد، می‌تواند به درک روابط نظامی و فرهنگی در مرز روم کمک کند؛ هویت صاحب آن هنوز قطعی نشده است.

دانه‌های شاهدانه در گورپشته توننوگ به بازه ۸۰۰ تا ۷۶۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شدند؛ در موهای انسان نیز نشانه‌هایی منطبق با ترکیبات شاهدانه شناسایی شد. به گفته پژوهشگران، یافته‌ها نشان می‌دهند که ممکن است از اثرات روان‌گردان شاهدانه در آیین‌های تدفین استفاده شده باشد.

در پژوهش‌های منطقه بایانائول، سرباره‌های آهنی پیدا شد که زغال چوب درون آن‌ها حفظ شده بود؛ تحلیل رادیوکربن زغال، زمان تولید را به دوره اردوی زرین نسبت داد. این یافته‌ها شواهد تازه‌ای درباره چگونگی تأمین نیاز جوامع کوچ‌نشین به ابزار و مواد اولیه فراهم می‌کنند.

در دریاچه آرندزی، در عمق حدود ۲۰ متری، چوب‌های کارشده، ابزارهای سنگی و استخوان‌های جانوران یافت شد. این چوب‌ها که به‌ندرت حفظ می‌شوند، فنون نجاری دوره میان‌سنگی را به‌طور مستقیم مستند می‌کنند؛ هنوز قطعی نشده است که آیا به یک سازه تعلق داشته‌اند یا خیر.