آملیا ارهارت؛ ناپدیدشدن بر فراز اقیانوس آرام در 1937

در 2 ژوئیه 1937، آملیا ارهارت (Amelia Earhart) و ناوبرش فرد نونان (Fred Noonan) با یک لاکهید الکترا 10E از لائه (Lae) در گینه نو (Yeni Gine) برخاستند. مقصدشان جزیره هاولند بود؛ توقفگاهی برای سوخت‌گیری در اقیانوس آرام (Pasifik Okyanusu). هرگز به آنجا نرسیدند. از آن زمان هیچ‌کس اثری تأییدشده از هواپیما پیدا نکرده است.

در این مقاله می‌خوانید که او چه کسی بود، در دفتر ثبت پیام‌های رادیویی چه آمده، جست‌وجو چه نتیجه‌ای داشت و نظریه‌های اصلی چه می‌گویند. همچنین خواهید دید چرا تاریخی که اغلب در اینترنت به‌عنوان روز مرگ او می‌بینید، معنایی متفاوت دارد.

آملیا ارهارت که بود؟

آملیا مری ارهارت (Amelia Mary Earhart) در 24 ژوئیه 1897 در اچیسونِ کانزاس (Atchison, Kansas) به دنیا آمد. او خلبان و نویسنده‌ای آمریکایی شد.

در فوریه 1918، برای کمک به تلاش‌های جنگی، به‌عنوان کمک‌پرستار داوطلب در بیمارستان نظامی نقاهت اسپادینا (Spadina) در تورنتو (Toronto) مشغول شد. در دسامبر 1920، نخستین پروازش را به‌عنوان مسافر همراه خلبان فرانک هاکس (Frank Hawks) تجربه کرد. در ژانویه 1921، آموزش پرواز را نزد نتا اسنوک (Neta Snook) آغاز کرد.

خط زمانی

• 24 ژوئیه 1897: در اچیسونِ کانزاس به دنیا آمد.
• فوریه 1918: خدمت داوطلبانه در بیمارستان نظامی اسپادینا در تورنتو را آغاز کرد.
• ژانویه 1921: آموزش پرواز را نزد نتا اسنوک شروع کرد.
• 1928: به‌عنوان مسافر هواپیمای فرندشیپ (Friendship)، نخستین زنی شد که با هواپیما از اقیانوس اطلس (Atlas Okyanusu) گذشت.
• 20–21 مه 1932: نخستین زنی شد که اقیانوس اطلس را تنها و بدون توقف پرواز کرد.
• 24–25 اوت 1932: نخستین زنی شد که عرض ایالات متحده را تنها و بدون توقف پرواز کرد.
• ژانویه 1935: از هاوایی (Hawaii) به کالیفرنیا (Kaliforniya) پرواز انفرادی کرد؛ نخستین فردی که این کار را انجام داد.
• 1935: مشاوره در زمینه هوانوردی و مسیر شغلی دانشجویان زن را در دانشگاه پردو آغاز کرد.
• ژوئیه 1936: لاکهید الکترایی را تهیه کرد که قرار بود با آن دور دنیا پرواز کند.
• مارس 1937: نخستین تلاشش برای پرواز دور دنیا با سانحه‌ای هنگام برخاستن در هاوایی پایان یافت.
• 1 ژوئن 1937: همراه فرد نونان از میامی (Miami) به‌سوی شرق به سفر ادامه داد.
• 29 ژوئن 1937: به لائه در گینه نو رسید.
• 2 ژوئیه 1937: در مسیر لائه به هاولند ناپدید شد. آخرین پیام رادیویی ثبت‌شده حدود ساعت 08:43 دریافت شد.
• 18 ژوئیه 1937: جست‌وجوی رسمی بی‌نتیجه پایان یافت.
• 5 ژانویه 1939: از نظر قانونی مرده اعلام شد.
• 1940: استخوان‌های انسان در نیکومارورو (Nikumaroro) پیدا شد.
• نوامبر 2024: مشخص شد هدفی که احتمال می‌رفت هواپیما باشد، یک سازند سنگی است.
• 19 اکتبر 2026: تیم بررسی شیء تارایا (Taraia Object) اعلام کرد که جست‌وجویش وجود لاشه هواپیما را تأیید نکرده است.

پروازهایی که او را مشهور کردند

ارهارت در 1928 همراه ویلمر استولتز (Wilmer Stultz) و لوئیس گوردون (Louis Gordon)، با هواپیمای فرندشیپ از اقیانوس اطلس گذشت. او نخستین زنی بود که این کار را انجام داد. در آن سفر، خودش هدایت هواپیما را بر عهده نداشت.

پرواز 1932 را خودش انجام داد. در 20–21 مه، با یک لاکهید وگای تک‌موتوره (Lockheed Vega) از هاربر گریس (Harbour Grace) در نیوفاندلند (Newfoundland) برخاست و نزدیک لندندری (Londonderry) در ایرلند شمالی فرود آمد. فدراسیون بین‌المللی هوانوردی (Uluslararası Havacılık Federasyonu؛ FAI) مدت پرواز را 14 ساعت و 56 دقیقه ثبت کرده است.

مقصدش پاریس (Paris) بود. بادهای شدید شمالی، یخ‌زدگی و مشکلات فنی مجبورش کردند در ایرلند شمالی فرود بیاید.

سه ماه بعد، در 24–25 اوت 1932، مسیر لس‌آنجلس (Los Angeles) تا نیوآرک (Newark) را در 19 ساعت و 5 دقیقه پرواز کرد. او نخستین زنی بود که عرض ایالات متحده را تنها و بدون توقف پیمود. در ژانویه 1935 نیز نخستین فردی شد که از هاوایی به کالیفرنیا پرواز انفرادی کرد.

الکترا؛ هواپیمایی که با آن پرواز می‌کرد

هواپیمایی که از دست رفت، یک لاکهید الکترای دوموتوره (Lockheed Electra) بود. ارهارت آن را در ژوئیه 1936 تهیه کرد و نامش را «آزمایشگاه پرنده» (Flying Laboratory) گذاشت. هزینه آن از منابع مالی بنیاد پژوهشی پردو پرداخت شد.

صندلی‌های مسافران را برداشتند و به‌جایشان مخزن‌های سوخت اضافی نصب کردند. تصور کنید برای سفری با خودرو، صندلی عقب را برمی‌دارید تا سوخت بیشتری ببرید. هر کیلوگرمی که به سوخت اضافه می‌کنید، یک کیلوگرم از ظرفیت حمل چیزهای دیگر کم می‌کند.

نخستین تلاش و نخستین سانحه

نتایج جست‌وجوی «سقوط آملیا ارهارت» اغلب دو رویداد را با هم قاطی می‌کنند. نخستین سانحه در مارس 1937 رخ داد. ارهارت پرواز دور دنیا را به‌سوی غرب آغاز کرده بود. الکترا هنگام برخاستن از فرودگاه لوک فیلد (Luke Field) در هاوایی به‌شدت آسیب دید. آن تلاش همان‌جا پایان یافت.

او دست نکشید. در 1 ژوئن 1937، سفر را از میامی با فرد نونان از سر گرفت؛ این بار به‌سوی شرق. تا 29 ژوئن 1937، هر دو به لائه در گینه نو رسیده بودند. حدود 22,000 مایل، معادل 35,400 کیلومتر، پرواز کرده بودند.

آملیا ارهارت کجا ناپدید شد؟

او در 2 ژوئیه 1937 در مسیر لائه به جزیره هاولند ناپدید شد. هاولند توقفگاه بسیار کوچکی برای سوخت‌گیری در اقیانوس آرام بود. پیدا نکردن آن یعنی تمام شدن سوخت بر فراز آب‌های آزاد.

کشتی ایتاسکا (Itasca) متعلق به گارد ساحلی ایالات متحده، نزدیک هاولند منتظر بود. در دفتر ثبت پیام‌های رادیویی این کشتی، هواپیمای ارهارت با شناسه فراخوان KHAQQ مشخص شده است. طبق این ثبت‌ها، خدمه او از مشکل رادیویی خبر دادند و گفتند در ارتفاع 1,000 پا، حدود 305 متر، پرواز می‌کنند.

آرشیو ملی ایالات متحده خلاصه آخرین پیام را ارائه کرده است. این پیام حدود ساعت 08:43 روز 2 ژوئیه 1937 دریافت شد. در آن گفته می‌شد هواپیما روی خط موقعیت 157–337 است.

ارزیابی ناوبری مؤسسه اسمیتسونین توضیح می‌دهد که هنگام نزدیک شدن به مقصد چه مشکلاتی پیش آمد. باد مخالف مصرف سوخت را بالا برد. ابرها رصد اجرام آسمانی را دشوار کردند. از کمک جهت‌یابی رادیویی نیز به‌طور مؤثر استفاده نشد.

پس اگر می‌پرسید «او کجا سقوط کرد؟»، پاسخ صادقانه این است: هیچ‌کس نمی‌داند. او نزدیک هاولند بود و هیچ لاشه تأییدشده‌ای از هواپیما وجود ندارد.

جست‌وجو و تاریخ قانونی مرگ

جست‌وجوی رسمی برای یافتن ارهارت در 18 ژوئیه 1937 بی‌نتیجه متوقف شد. همسرش، جورج پالمر پاتنم (George Palmer Putnam)، با منابع مالی خودش تا اکتبر 1937 جست‌وجو را ادامه داد.

شما اغلب تاریخ 5 ژانویه 1939 را به‌عنوان روز مرگ او می‌بینید. این تاریخ، روز مرگ او نیست. در این روز او را از نظر قانونی مرده اعلام کردند. تاریخ واقعی مرگش مشخص نیست.

چه بر سر آملیا ارهارت آمد؟ نظریه‌های اصلی

هیچ نظریه‌ای ثابت نشده است. این دو نظریه را بیشتر از بقیه خواهید دید.

روایت سقوط در دریا. موضع دولت ایالات متحده این است که ارهارت و نونان همراه هواپیمایشان در دریا سقوط کردند. نه جسدی پیدا شده و نه بقایای تأییدشده‌ای از هواپیما. به همین دلیل، این روایت هم قابل تأیید نیست.

نظریه نیکومارورو. گروه TIGHAR استدلال می‌کند که این دو در نیکومارورو، در کیریباتی (Kiribati)، فرود آمدند. نام جزیره در آن زمان گاردنر بود. طبق این سناریو، آن‌ها مدتی به‌صورت افرادی گرفتار در جزیره زندگی کردند. این سناریو تأیید نشده است.

یکی از ایرادهای مهم به این نظریه، به 9 ژوئیه 1937 برمی‌گردد. هواپیماهای نیروی دریایی ایالات متحده آن روز بر فراز گاردنر پرواز کردند. هیچ نشانی از ارهارت، نونان یا هواپیمایشان ندیدند.

استخوان‌ها هم به این معما اضافه می‌کنند. در 1940، تعداد 13 استخوان انسان در نیکومارورو پیدا شد. آن‌ها را برای بررسی به فیجی (Fiji) فرستادند و بعد ناپدید شدند. نتوانستند این استخوان‌ها را به ارهارت نسبت دهند.

آملیا ارهارت و خرچنگ‌های نارگیل

جست‌وجوی عبارت «آملیا ارهارت خرچنگ نارگیل» از ادعای گروه TIGHAR می‌آید. اگر ارهارت در نیکومارورو مرده باشد، ممکن است خرچنگ‌های نارگیل بقایای جسدش را پراکنده کرده باشند. این می‌تواند توضیح دهد چرا بقایای بسیار کمی پیدا شد.

آزمایش‌هایی با لاشه خوک در جزیره نشان دادند که چنین رفتاری ممکن است. این آزمایش‌ها نشان نمی‌دهند که چنین اتفاقی برای ارهارت افتاده است. فرضیه خرچنگ‌ها توضیحی برای جای خالی شواهد ارائه می‌کند. خودش به‌تنهایی مدرک نیست.

آیا هواپیمای آملیا ارهارت پیدا شده است؟ ماجرای عکس‌ها

خیر. کسانی که «عکس هواپیمای پیداشده» را جست‌وجو می‌کنند، معمولاً یکی از دو تصویر را می‌بینند.

در ژانویه 2024، شرکت دیپ سی ویژن (Deep Sea Vision) هدفی را در تصاویر سونار معرفی کرد که شاید هواپیمای ارهارت بود. یک مأموریت پیگیری در نوامبر 2024 نشان داد که آن هدف، یک سازند سنگی طبیعی است.

مورد دوم تازه‌تر است. تیمی در نیکومارورو هدفی را بررسی کرد که در تصاویر ماهواره‌ای دیده می‌شد و «شیء تارایا» نام داشت. این تیم در 19 اکتبر 2026، به تاریخ محلی، اعلام کرد که هدف احتمالاً درختان بزرگی است که جریان آب به آنجا آورده است. همچنین گفت هیچ مدرک قطعی از هواپیمای ارهارت پیدا نکرده است. دانشگاه پردو گزارش می‌دهد که جست‌وجو برای یافتن هواپیما ادامه دارد.

جزئیاتی که در کتاب‌های راهنما پیدا نمی‌کنید

• ارهارت در 1921 یک کینر ایرستر زردرنگ دست‌دوم (Kinner Airster) خرید. نامش را «قناری» (The Canary) گذاشت.
• دیگران او را بابت کت چرمی پروازش دست می‌انداختند، چون زیادی نو به نظر می‌رسید. او با همان کت می‌خوابید و روغن هواپیما روی آن می‌مالید تا کهنه به نظر برسد.
• مقصد او در 1932 پاریس بود. باد، یخ‌زدگی و مشکل فنی او را به ایرلند شمالی کشاندند.
• در 1935، دانشگاه پردو او را هم مشاور فنی هوانوردی و هم مشاور شغلی دانشجویان زن کرد.
• صندلی‌های مسافران الکترا برداشته شدند. مخزن‌های سوخت اضافی جای آن‌ها را گرفتند.

پرسش‌های متداول

منابع

1. دانشگاه پردو، شرح‌حال آملیا ارهارت collections.lib.purdue.edu
2. FAI، نود سال از زمانی که آملیا ارهارت نخستین زن عبورکننده از اقیانوس اطلس با هدایت هواپیما شد fai.org
3. آرشیو ملی، دفتر ثبت آخرین ارتباطات رادیویی آملیا ارهارت archives.gov
4. موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونین، آملیا ارهارت airandspace.si.edu
5. موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونین، مدل ثابت لاکهید الکترا، آملیا ارهارت airandspace.si.edu
6. اسمیتسونین، زمان و ناوبری: آملیا ارهارت timeandnavigation.si.edu
7. ویکی‌پدیای ترکی، آملیا ارهارت tr.wikipedia.org
8. ویکی‌پدیای انگلیسی، آملیا ارهارت en.wikipedia.org
9. آسوشیتدپرس، تصویر تار سونار دوباره هیجان و تردید درباره آخرین پرواز ارهارت را برانگیخت apnews.com
10. نشنال جئوگرافیک، خرچنگ‌های نارگیل غول‌پیکر شاید سرنخی از سرنوشت آملیا ارهارت داشته باشند nationalgeographic.com
11. HISTORY، چه بر سر آملیا ارهارت آمد؟ history.com
12. NPR / OPB، کاوشگران اقیانوس امیدوار بودند از هواپیمای آملیا ارهارت عکس گرفته باشند opb.org
13. دانشگاه پردو، جست‌وجوی هواپیمای آملیا ارهارت پس از مأموریت بررسی شیء تارایا ادامه دارد purdue.edu

Image: Amelia Earhart standing under nose of her Lockheed Model 10-E Electra, small.jpg — Underwood & Underwood (active 1880 – c. 1950)[1], Public domain