تاریخ جهان

آرپانت؛ نخستین اتصال‌های شبکه‌ای که به اینترنت انجامید

آرپانت در 1969 با پشتیبانی آرپا آغاز به کار کرد و با استفاده از راه‌گزینی بسته‌ای، مراکز پژوهشی را به هم متصل کرد. نخستین پیام، گسترش اتصال‌ها و حرکت این شبکه به‌سوی TCP/IP به پی‌ریزی اینترنت کمک کرد و آرپانت سرانجام در 1990 از رده خارج شد.

9 دقیقه مطالعه11 منبعتاریخ انتشار: 4 نوامبر 2026آخرین بررسی: 4 نوامبر 2026
تیم تحریریهٔ Köküne Kadar TVاصول ما در استفاده از منابع
آرپانت؛ نخستین اتصال‌های شبکه‌ای که به اینترنت انجامید
Arpanet logical map, march 1977.png

آرپانت (نام ترکی: ARPANET) در 1969 آغاز به کار کرد. این شبکه با پشتیبانی آرپا، رایانه‌های پژوهشی را به هم متصل می‌کرد. نخستین پیام رایانه‌به‌رایانه آن در 29 اکتبر از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) به مؤسسه پژوهشی استنفورد رفت. پیش از آنکه سیستم از کار بیفتد، فقط دو حرف به مقصد رسید: LO.

اگر شما می‌خواهید ریشه‌های اینترنت را بشناسید، این تبادل نیمه‌کاره نقطه شروع مناسبی است. آرپانت مراکز پژوهشی، تجهیزات راه‌گزینی بسته‌ای و قواعد ارتباط میان رایانه‌ها را کنار هم آورد. تا دسامبر 1969، چهار گره نخست آن راه‌اندازی شده بود.

نام کامل آرپانت چیست و ARPANET مخفف چه عبارتی است؟

ARPANET مخفف Advanced Research Projects Agency Network، به‌معنای «شبکه آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته» است. آرپا در چارچوب وزارت دفاع ایالات متحده از این پروژه پشتیبانی می‌کرد. نام شبکه به سازمان پشتیبان آن اشاره دارد. ارتباط امن و اشتراک‌گذاری اطلاعات میان مراکز پژوهشی دور از یکدیگر، از اهداف اولیه شبکه بود.

در تاریخ رایانه، آرپانت به شبکه پژوهشی‌ای گفته می‌شود که در 1969 آغاز به کار کرد و پیش‌درآمد اینترنت امروزی شد. توسعه آن هم به اتصال‌های فیزیکی وابسته بود و هم به پروتکل‌های ارتباطی. رایانه‌های مؤسسات مختلف به تجهیزاتی برای اتصال و قواعدی مشترک برای تبادل اطلاعات نیاز داشتند.

تاریخچه آرپانت؛ چه کسانی آن را توسعه دادند؟

آرپانت حاصل کار چند نفر و چند تیم بود. لری رابرتس در برنامه‌ریزی شبکه نقش داشت. باب کان در طراحی معماری آن مشارکت کرد. فرانک هارت سرپرست تیم BBN بود که مسئولیت سخت‌افزار را بر عهده داشت. تیم لئونارد کلاین‌راک در UCLA نیز کار اندازه‌گیری را انجام داد.

رابرتس طرح آرپانت خود را در اکتبر 1967 در نخستین سمپوزیوم اصول سیستم‌عامل ارائه کرد. این رویداد، پیش از برقراری نخستین اتصال‌های عملیاتی، نقطه عطفی در برنامه‌ریزی بود. ارائه طرح پیش از نصب نخستین تجهیزات شبکه UCLA در سپتامبر 1969 انجام شد.

قرارداد سخت‌افزار زمان‌بندی جداگانه‌ای داشت. مناقصه پردازنده‌های پیام واسط در اوت 1968 آغاز شد. این دستگاه‌ها که معمولاً IMP نامیده می‌شدند، نقش راه‌گزین‌های بسته‌ای آرپانت را داشتند. تیم BBN به سرپرستی فرانک هارت در دسامبر 1968 برنده قرارداد شد.

با پیشرفت پروژه، تصمیم‌های طراحی نیز تغییر کرد. پس از آنکه تیم از کار آزمایشگاه ملی فیزیک بریتانیا (NPL) آگاه شد، سرعت پیشنهادی خط از 2.4 kbit/s به 50 kbit/s افزایش یافت. بنابراین شکل نهایی آرپانت حاصل تغییرهایی بود که در جریان برنامه‌ریزی و توسعه آن انجام شد.

آرپانت در 1969؛ هنگام نخستین اتصال چه اتفاقی افتاد؟

UCLA در سپتامبر 1969 به نخستین گره آرپانت تبدیل شد. BBN نخستین IMP را آنجا نصب کرد و نخستین رایانه میزبان را به آن متصل کرد. نخستین پیام رایانه‌به‌رایانه در 29 اکتبر، ساعت 22:30 به وقت محلی، فرستاده شد.

چارلی کلاین، برنامه‌نویس UCLA، پیام را فرستاد. در مؤسسه پژوهشی استنفورد (SRI)، بیل دووال، برنامه‌نویس این مؤسسه، در سمت گیرنده کار می‌کرد. لئونارد کلاین‌راک هدایت کار را بر عهده داشت. این اتصال، رایانه SDS Sigma 7 در UCLA را به رایانه SDS 940 در SRI پیوند داد.

قرار بود فرمان LOGIN ارسال شود. حروف L و O به رایانه مقابل رسید، اما پیش از کامل شدن فرمان، سیستم از کار افتاد. به همین دلیل نخستین پیام آرپانت با عنوان LO در تاریخ ثبت شد. حدود یک ساعت بعد، دو تیم فرایند ورود را به‌طور کامل و موفق انجام دادند.

تا دسامبر 1969، شبکه چهار گره داشت. این گره‌ها در UCLA، مؤسسه پژوهشی استنفورد، دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا و دانشگاه یوتا قرار داشتند. تبادل آغازین میان دو مؤسسه، حالا بخشی از شبکه‌ای چهارگرهی شده بود.

نقش آرپانت در شبکه‌های رایانه‌ای چه بود؟

آرپانت از راه‌گزینی بسته‌ای استفاده می‌کرد. داده‌ها به بسته‌های کوچک تقسیم می‌شدند و در مقصد دوباره کنار هم قرار می‌گرفتند. این روش وابستگی به فعال ماندن هر گره منفرد را کاهش می‌داد. دستگاه‌های IMP سخت‌افزار راه‌گزینی بسته‌ای شبکه را فراهم می‌کردند.

ارتباط میان رایانه‌های میزبان به پروتکل هم نیاز داشت. استیو کراکر سرپرست گروه کاری شبکه بود. این گروه در دسامبر 1970 نخستین پروتکل میزبان‌به‌میزبان آرپانت، یعنی NCP، را تکمیل کرد. به این ترتیب، توسعه شبکه پس از برقراری نخستین اتصال‌های فیزیکی نیز ادامه یافت.

رد این تاریخ را در زندگی روزمره و ایمیل می‌بینید. ری تاملینسون، کارمند BBN، در 1971 برنامه‌ای ساخت که پیام‌ها را در یک شبکه توزیع‌شده می‌فرستاد. اگر شما در نشانی ایمیل از علامت @ استفاده می‌کنید، با نویسه‌ای سروکار دارید که تاملینسون برای ایمیل آرپانت انتخاب کرد. این علامت نام کاربر را از نام رایانه جدا می‌کرد.

آرپانت در اکتبر 1972 به مخاطبان عمومی بیشتری معرفی شد. باب کان نخستین نمایش عمومی بزرگ آن را در کنفرانس بین‌المللی ارتباطات رایانه‌ای در واشینگتن برگزار کرد. این نمایش پس از نخستین اتصال‌ها، تکمیل NCP و ساخت برنامه ایمیل تاملینسون انجام شد.

آرپانت کجا قرار داشت؟

آرپانت به‌جای استقرار در یک مکان، مؤسسات را به هم متصل می‌کرد. نخستین گره آن در UCLA در لس‌آنجلس بود. آزمایشگاهی که نخستین پیام را فرستاد، در اتاق 3420 ساختمان بولتر در پردیس UCLA قرار داشت.

اگر شما جغرافیای تاریخ اینترنت را دنبال می‌کنید، این اتاق نقطه شروع دقیقی در اختیارتان می‌گذارد. سوی دیگر نخستین پیام، مؤسسه پژوهشی استنفورد بود. تا دسامبر 1969، سانتا باربارا و یوتا نیز در شبکه چهارگرهی اولیه به آن‌ها پیوستند.

در 1973، نخستین اتصال‌های بین‌المللی آرپانت به کالج دانشگاهی لندن در انگلستان و مؤسسه سلطنتی رادار در نروژ رسید. این پیوندها شبکه‌ای را گسترش دادند که کارش را با مراکز پژوهشی ایالات متحده آغاز کرده بود.

مسیر انتقال داده در 25 ژوئیه 1973 نشان می‌دهد این اتصال‌ها چگونه با هم کار می‌کردند. داده‌های ارسالی از کالج دانشگاهی لندن (UCL) به کالیفرنیا، از کابل لندن–نروژ عبور می‌کردند. سپس از اتصال ماهواره‌ای نروژ–ویرجینیا می‌گذشتند و در ادامه، مسیر خود را در شبکه داخل ایالات متحده طی می‌کردند.

آیا آرپانت برای دوام آوردن در جنگ هسته‌ای ساخته شد؟

تاریخچه مشترک انجمن اینترنت در 1997، میان آرپانت و یک مطالعه جداگانه رند درباره ارتباط صوتی امن تمایز می‌گذارد. این تاریخچه، سناریوی جنگ هسته‌ای را به پژوهش رند نسبت می‌دهد. اهداف اولیه آرپانت شامل ارتباط امن و اشتراک‌گذاری اطلاعات میان مراکز پژوهشی پراکنده بود.

با این حال، امنیت در آرپانت مسئله‌ای عملی بود. گزارش RFC 602 باب متکالف در دسامبر 1973، از گذرواژه‌هایی خبر می‌داد که به‌آسانی حدس زده می‌شدند. پایانه‌های TIP نیز دسترسی بدون احراز هویت را ممکن می‌کردند. این ضعف‌ها راه استفاده غیرمجاز از شبکه را باز می‌گذاشتند.

خط زمانی

  • اکتبر 1967: لری رابرتس طرح آرپانت را در نخستین سمپوزیوم اصول سیستم‌عامل ارائه کرد.
  • دسامبر 1968: تیم BBN به سرپرستی فرانک هارت برنده قرارداد توسعه IMP شد.
  • سپتامبر 1969: UCLA نخستین IMP را دریافت کرد و نخستین رایانه میزبان خود را به آن متصل کرد.
  • 29 اکتبر 1969: UCLA نخستین پیام را به SRI فرستاد.
  • دسامبر 1969: نخستین شبکه چهارگرهی راه‌اندازی شد.
  • دسامبر 1970: گروه کاری شبکه، NCP را تکمیل کرد.
  • 1971: ری تاملینسون برنامه ایمیل شبکه‌ای خود را توسعه داد.
  • اکتبر 1972: باب کان نمایش عمومی بزرگ شبکه را در واشینگتن برگزار کرد.
  • 1973: اتصال‌ها به انگلستان و نروژ رسیدند.
  • دسامبر 1973: RFC 602 ضعف‌های امنیتی را مستند کرد.
  • نوامبر 1981: RFC 801 برنامه گذار از NCP به IP/TCP را منتشر کرد.
  • 1983: بخش نظامی به MILNET تبدیل شد.
  • 1990: آرپانت رسماً از رده خارج شد.

جزئیاتی که در راهنماها پیدا نمی‌کنید

پیام مشهور LO، بخش باقی‌مانده از فرمان LOGIN بود. کوتاهی آن نتیجه از کار افتادن سیستم در نخستین تلاش بود. ورود موفق حدود یک ساعت بعد هم اهمیت دارد: تیم‌های UCLA و SRI پس از آن وقفه، عملیات را کامل کردند.

تاملینسون علامت @ را از میان نویسه‌های غیرالفبایی صفحه‌کلید انتخاب کرد. این علامت کاربرد مشخصی داشت. در نشانی ایمیل آرپانت، کاربر را از رایانه جدا می‌کرد. به این ترتیب، نمادی آشنا با نخستین فعالیت‌های پیام‌رسانی شبکه پیوند خورد.

گزارش امنیتی متکالف در دسامبر 1973، نمونه مشخصی از دسترسی غیرمجاز را هم در بر داشت. دو دانش‌آموز دبیرستانی در لس‌آنجلس به گذرواژه wheel یک سیستم دست یافته بودند؛ گذرواژه‌ای که دسترسی ویژه می‌داد. این رخداد در کنار هشدارهای او درباره گذرواژه‌های ضعیف و دسترسی به پایانه‌ها بدون احراز هویت آمده بود.

دستگاه اصلی IMP شماره 1 نیز مکان فیزیکی مشخصی دارد. طبق معرفی موزه آزمایشگاه اتصال UCLA، این دستگاه در اتاق 3420 ساختمان بولتر نگهداری می‌شود. بنابراین اتاقی که با نخستین پیام شناخته می‌شود، نخستین IMP شبکه را نیز در خود حفظ کرده است.

آیا آرپانت هنوز وجود دارد؟

آرپانت در 1990 رسماً از سرویس خارج شد. پیش از آن، پروتکل‌های ارتباطی و ساختار سازمانی آن تغییر کرده بود. RFC 801 جان پاستل که در نوامبر 1981 منتشر شد، 1 ژانویه 1983 را موعد هدف برای گذار کامل از NCP به IP/TCP تعیین کرد.

در 1983، بخشی که به استفاده نظامی مربوط بود، به شبکه‌ای جداگانه به نام MILNET تبدیل شد. آرپانت پس از نقش‌آفرینی در توسعه اینترنت، در 1990 از رده خارج شد. تاریخ آن از نصب نخستین دستگاه‌های IMP تا اتصال‌های بین‌المللی و تغییر پروتکل‌ها امتداد دارد.

پرسش‌های متداول

نام کامل ARPANET در دنیای رایانه چیست؟

ARPANET به‌معنای Advanced Research Projects Agency Network یا شبکه آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته است. آرپا در وزارت دفاع ایالات متحده از این شبکه پشتیبانی می‌کرد. شبکه در 1969 آغاز به کار کرد.

چه کسی نخستین پیام آرپانت را فرستاد؟

چارلی کلاین آن را از UCLA فرستاد. بیل دووال در SRI در سمت مقابل حضور داشت و لئونارد کلاین‌راک هدایت کار را بر عهده داشت. در نخستین تلاش در 29 اکتبر 1969، حروف LO به مقصد رسید.

چهار گره نخست آرپانت کجا بودند؟

تا دسامبر 1969، این گره‌ها در UCLA، مؤسسه پژوهشی استنفورد، دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا و دانشگاه یوتا قرار داشتند.

آرپانت چه زمانی به خارج از ایالات متحده رسید؟

نخستین اتصال‌های بین‌المللی آن در 1973 به کالج دانشگاهی لندن و مؤسسه سلطنتی رادار نروژ رسید. مسیر ژوئیه از UCL به کالیفرنیا شامل اتصال‌های کابلی و ماهواره‌ای بود.

آرپانت چه زمانی تعطیل شد؟

آرپانت در 1990 رسماً از رده خارج شد. بخش نظامی آن پیش‌تر، در 1983، به شبکه مستقل MILNET تبدیل شده بود.

منابع

  1. ویکی‌پدیا — ARPANET tr.wikipedia.org
  2. دارپا — ARPANET darpa.mil
  3. انجمن اینترنت — تاریخچه مختصر اینترنت internetsociety.org
  4. ویکی‌پدیا — ARPANET en.wikipedia.org
  5. UCLA — روزی که اینترنت نوزاد نخستین واژه‌هایش را بر زبان آورد lk.cs.ucla.edu
  6. آزمایشگاه اتصال UCLA — اتاق 3420 ساختمان بولتر uclaconnectionlab.org
  7. موزه تاریخ رایانه — تاریخ اینترنت در دهه 1970 computerhistory.org
  8. RFC 2235 — خط زمانی اینترنت هابز datatracker.ietf.org
  9. مرکز تاریخ رایانش — بریتانیا به آرپانت متصل می‌شود computinghistory.org.uk
  10. RFC 602 — جوراب‌ها با دقت کنار دودکش آویخته شده بودند rfc-editor.org
  11. RFC 801 — برنامه گذار NCP/TCP rfc-editor.org

FAQ

آرپانت مخفف چیست؟

ARPANET مخفف Advanced Research Projects Agency Network، به‌معنای شبکه آژانس پروژه‌های پژوهشی پیشرفته است. آرپا، نهادی در وزارت دفاع ایالات متحده، از آن پشتیبانی می‌کرد.

چه کسانی آرپانت را توسعه دادند؟

آرپانت حاصل برنامه‌ریزی شبکه توسط لری رابرتس، طراحی معماری توسط باب کان، سخت‌افزار تیم BBN به سرپرستی فرانک هارت و کار اندازه‌گیری تیم لئونارد کلاین‌راک در UCLA بود.

نخستین پیام آرپانت چه بود؟

نخستین پیام LO بود که در 29 اکتبر 1969 از UCLA به مؤسسه پژوهشی استنفورد فرستاده شد. قرار بود فرمان LOGIN ارسال شود، اما از کار افتادن سیستم آن را نیمه‌کاره گذاشت.

آرپانت کجا قرار داشت؟

آرپانت چندین مؤسسه را به هم متصل می‌کرد. نخستین گره آن در UCLA بود و نخستین پیام از اتاق 3420 ساختمان بولتر در لس‌آنجلس فرستاده شد.

آیا آرپانت هنوز وجود دارد؟

آرپانت در 1990 رسماً از رده خارج شد. در معرفی موزه آزمایشگاه اتصال UCLA، اتاق 3420 ساختمان بولتر محل نگهداری دستگاه اصلی IMP شماره 1 معرفی شده است.

Image: Arpanet logical map, march 1977.png — ARPANET, Public domain

هم‌رسانی

خطایی در این مقاله دیدید؟ به ما بگویید →

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه شده است. هر اطلاعات با منابع مقایسه شد و هیچ جمله‌ای بدون منبع منتشر نشد. اگر خطایی دیدید برای ما بنویسید. اصول ما در استفاده از منابع · برایمان بنویسید →

مقاله‌های مرتبط